Slaai

Als structopaat eet ik elke dag na de koffie als ontbijt een boterham met een zuivelsmeersel en een blaadje slaai — eigenlijk eet ik slaai alleen op brood.
En dus had ik behalve snijbonen, pepers, wortels, bieten en kruiden ook slaai gezaaid, plukslaai want dan kan ik iedere dag een of meer blaadjes oogsten zonder dat het ooit opraakt; theoretisch dan.

Maar het ging niet goed, alles lag slap en zieltogend tegen de vlakte, net als de jonge bieten en na aanvankelijk succes hielden ook de snijbonen het voor gezien.
Op de pepers en de wortels na was het leed en ellende en droefheid alom. Blijkbaar had ik zwaar gezondigd en restte mij slecht geween, geknars van tanden en boete doen: onder luid geweeklaag as op mijn hoofd strooien en mijn kleren verscheuren. Maar waar haal ik zogauw met temperaturen boven de dertig graden as vandaan en mijn kleren verscheuren… hallo ik ben gekke gerritje niet.

Afijn, ik bleef trouw water geven en ineens schoot de groei er weer in en bijt ik iedere ochtend weer in een smakelijke boterham met slaai. En de snijbonen zijn ook weer gaan bloeien.