Plamuur

‘Anderhalve week geleden ging mijn televisie kapot’ zei ik gisteren tegen Grotezus terwijl we lekker op haar balkon zaten met een kouwe klets in de hand.
‘Heb je hem laten maken?’ vroeg ze.
‘Waar kan dat nog?’antwoordde ik geheel in Joodse traditie met een tegenvraag.
Ik vertelde dat een nieuw apparaat amper nog een scheet en drie knikkers kostte en dat ik een ietwat grotere had besteld met ‘4K’ en dat het ook een slimme televisie was met apps enzo maar dat ik daar geen gebruik van maakte want ik was zelf slim genoeg om te weten wat ik interessante programma’s vond enzovoort. Ze knikte en wou er zelf ook een en dus gaf ik haar de url van de winkel.
Ik ging voort met te vertellen dat ik alle onderschriften weer kon lezen en dat het beeld haarscherp was maar dat ik in eerste instantie dacht dat er iets mis was met de kleuren. Want tijdens het zappen kwam ik in de babbeltafel van Jeroen Pauw terecht. Gelukkig stonde het geluid uit want hij — en de meeste van zijn vriendjes — heeft een irritant spraakgebrek, hij kan de oo niet uitspreken en maakt er een auw van. Dus waarschijnlijk heet hij helemaal geen Pauw maar Jeroen Poo.
Maar ik dwaal weer af want ik dacht: ‘Wat heeft die man ineens een oranje kop!’ en zocht al naar de instellingen om de keuren aan te passen. Niet dus, gong niet. Ondertussen zapte ik verder en bleek dat alle kleuren schitterend prachtig waren behalve in studio-klets-programma’s. Op alle zender dus, Bels, Duits, Engels maakte niet uit en toen viel de viftigeurocentmunt: visagie. In al die studio’s worden de presentatoren en gasten eerst geplamuurd en geverfd. Maar daar mag met die nieuwe televisies wel iets aan gedaan worden want het is geen gezicht meer. Kijk maar naar de foto van Jeroentje die ik van het scherm gemaakt heb, zijn hand is vrij normaal maar zijn gezicht… Het lijkt wel op ie op handen en voeten stond toen ie gespoten werd. Maar dat grapje mag niet meer.