De zon in het water zien schijnen

Geen moeite mee. Ik mag dat graag zien, zeker als het vaak grijs en grauw is zoals dat vaak het geval is in deze maand vol feestelijkheden met volop en frivool gezang.

Donkere dagen

Bij het openen van de gordijnen werd het binnen amper lichter zodat ik maar van ermoei een lampje aanstak — uiterst zuinig led-lichtje uiteraard. Ik werd er zelf niet vrolijker van vooral niet omdat ik toch echt naar buiten moest, ondanks miezer en harde wind.
Het viel natuurlijk wel mee en op de terugweg bij de Dommel even staan kijken naar de ombouw van de Technische Dienst tot luxueuze appartementen.
Daar zijn ze al jaren mee bezig maar het ziet er nu naar uit dat met een klein jaartje de rust weerkeert op dit anders zo stille plein, het Frederik van Eedenplein. Zo genoemd omdat vlakbij het voormalige landhuis ‘Het Paradijs’ heeft gestaan waarvan het koetshuis het langst stand heeft weten te houden tegen de vooruitgang.
Maar uiteindelijk ging dat ook plat en waarom, geen hond die het weet want de plaats waar het stond is tot op heden onbebouwd.
Ja, je loopt wat af te ‘prakkezeren’ in de striemende miezer die ik tegen had, maar ben je thuis voor je er erg in hebt en thuis daar is… nee geen koffie maar soep.

PS In het kader van de beste camera is de camera die je bij je hebt sta ik wederom paf van wat ik uit een kiekje gemaakt met de aaiFoon kan halen met Affinity Photo. En die aaiFoon is ook nog eens zwaar antiek.

Hier komt mijn meel vandaan

De Genneper Molen in vol bedrijf en behalve het stromende water en het spetteren van de schoepen hoor je niks. Ook binnen is alleen het gekreun van houten balken en het vage diepe gerommel te horen van de maalstenen die hun zegenrijke werk doen.
Maar het is natuurlijk geen vooruitgang zo’n watermolen die ook nog eens gratis aangedreven wordt want de vooruitgang gaat gepaard met prijsverhogingen en herrie, vooral teringherrie zoals van bosmaaiers en bladblazers die de nederige zeis en de hark van vroeger hebben vervangen.

De boeken kunnen weer dicht

Het probleem is opgelost, of eigenlijk was het geen probleem maar iets dat ik ergens tegenkwam en nog niet onder de knie had. Ik bedoel dus een object, een vlak of dondert niet wat kunnen vullen met een patroon. En dat patroon ook zelf eerst maken en dan als een ‘stijl’ opslaan.
Dat kan ik nu allemaal en dus heb ik me even uitgeleefd in bijgaand plaatje en nee… niet op het alpinopetje hoewel dat ook zou kunnen, want er zijn grenzen. In Frankrijk moet je in zo’n geval niet grenzen maar limieten zeggen, daar kunnen ze niet om lachen als je het expres fout doet.
Net als toen Hans in een franse kroeg waar we per ongeluk verzeild waren geraakt, vertelde dat als hij een slagerij zag met het opschrift ‘Boucherie’ hij dat heel onvriendelijk vond: ‘boe chérie’. IJzig stilzwijgen.
Dat een ‘souvenir’ volgens hem een ‘onderkomen’ was heeft ie toen maar niet verteld. Het zijn niet zulke lachebekjes die Fransen, dat Oranje met 2-0 gewonnen heeft vinden ze vast en zeker ook geen humor.