Nou ik er over nadenk

Nee, ik word er niet warm of koud van. Nou eerder koud maar verder doet het me niks. Niet zo als augustus, de meest ellendige onder de maanden of december met de opgeklopte vrolijkheid al of niet in een arrenslee.
In januari is alles weer normaal en word ik oprecht vrolijk van al dat geklaag door lieden die zich in de voorafgaande maand te buiten zijn gegaan aan sloeren en slempen. Maar november…neuh.

Vrije uitloop eieren… nee dank u

Tot voor kort als ik zin had om een eitje te tikken kocht ik bij de heren Alber en Heijn een doosje rondeeleieren. Maar blijkbaar kreeg aldaar een of andere opperknuppel die het voor het zeggen heeft de zelfde associaties bij het woord rondeel als ik en met al dat getooter van nu leek het hem beter om er maar van af te zien — denk ik.
In ieder geval zijn mijn smakelijke bordeeleieren niet meer verkrijgbaar en vervangen door vrije uitloop eieren. Dus die kocht ik dan maar en meteen had je het gedonder in de glazen, of liever in de koelkast. Want één moment van onoplettendheid, even de deur van de koelkast te lang open en hup … de eieren gingen er vandoor. Tot in de voormalige stadskwekerij heb ik ze achterna gezeten.
Vrije uitloop eieren… nee dank u.

Ik zat er weer eens helemaal naast

Ik las de laatste tijd steeds vaker over influencers en moest dan automatisch aan influenza denken. Influenza is een deftig woord voor griep en kan ontaarden in longontsteking ook wel tering genoemd en dus dacht ik dat een influencer een teringlijder was. Dat vond ik eigenlijk wel erg vreemd, want wie zegt er nou van zichzelf als aanbeveling dat ie een teringlijder is? Ik heb als kind ook longontsteking gehad maar daar loop ik toch niet mee te koop.
Ik legde het probleem voor aan Hans die net op staatsbezoek was en hij begon hard te lachen en zei dat het niks met influenza te maken had maar dat het een engels woord was en invloedrijk persoon betekende.
Als een influencer, zei hij, op zijn you tube-kanaal de broek uittrok dan deden alle volgers, variërend van enkele duizenden tot meer dan een miljoen, dat ook.
Oh, zei ik, als ik dus steeds mijn alpinopetje draag op mijn site dan doet iedereen dat. Nee, zei hij toen, want jij bent geen influencer maar een ei. Oh, zei ik.

Toch nog wat kleur

Zie die peppels toch eens proberen om er nog wat van te maken. Want zo als gevreesd is het huilen met de alpinopet op wat betreft de herfstkleuren.
Over pet gesproken, ik kon m’n petje best gebruiken toen ik op weg ging naar de grootgrutter om mijn nieuwe koelkast — het hele interieur knapt er van op — te gaan vullen met het broodnodige. En mijn stevig-gevulde-jas had ik ook aan want het leek wel winter en wat kleurde die mooi bij mijn alpino. De hele wijk fleurde er van op.

Wintertijd

Volgens de deskundigen, echte deskundigen die er voor geleerd hebben en dus geen zelfverklaarde, is het een wereldwonder dat wij allen na zo’n 40 jaar zomertijd nog in leven zijn.  Na al die hart- en vaatziekten, psychische problemen, ritmestoornissen en totaal verscheurde en ontwrichte biologische klokken.
U hebt het allemaal uitentreuren kunnen horen en lezen als u al niet bij voorbaat zacht snikkend had gemompeld: ‘Geef deze drinkbeker maar aan Maarten.’
Afijn, het was lekker koud en het woei gemeen uit het noordoosten. In het tunneltje loeide een straffe wind die dorre blaadjes en beloften van ijzige tijden die zouden komen met zich meevoerde. De palen in de Dommel waren inmiddels opgevuld met rotzooi zodat onze levensader weer kan gaan kronkelen dat het een lieve lust is.
En nu zit ik lekker warm thuis en heb net een brood gebakken en een knotsoefening gedaan zodat de wintertijd voor mij niet meeer kapot kan.

De dag die ik dacht dat zou komen… kwam

Vroeger, toen de alom betreurde en geprezen Wim Kok nog socialistisch voorman van de arbeidersklasse was en diezelfde verworpenen der aarde nog niet verkwanseld had aan de markt door de ideologische veren af te schudden en aandeelhouders te omarmen, toen had ik niks met het begrip sparen. Ik snapte het woord niet eens.
Maar ‘de tijden zullen veranderen’ zoals een recent winnaar van de Nobelprijs voor de literatuur zong maar dan in het Engels en sinds ik een ouwe lul ben en eigenlijk niks meer nodig heb, wist ik niet beter te doen dan overbodig geld op een aparte bankrekening te zetten. En dat heet nou sparen zei Grote Zus en dat is bedoeld voor onvoorziene omstandigheden waarvan je weet dat ze zullen komen maar niet wanneer.
En verdomd, vanmorgen brak er weer een stuk plastic af ergens in het inwendige van mijn tafelmodel koelkast en het hele ding gaf met een zacht gereutel de geest.
Nou heb ik hem al jaren, in feite kan ik me niet eens meer herinneren hoe lang, maar minstens twintig jaar, dus gun ik hem graag de eeuwige vuilnisvelden.
Morgen komen er stoere mannen die een nieuwe koelkast de trap opsjouwen, installeren en de verpakking en mijn ouwe lijk meenemen. Ho gnak.

Zoek de verschillen

Onder de goede inzenders wordt een zo goed als splinternieuw houten been verloot ter waarde van twee dagreizen heen en weer eerste klas.
Aan de uitslag kunnen geen rechten ontleend worden en medewerkers van het reclamebureau zijn uitgesloten van deelname.

Hè hè eindelijk petweer

Nee, geen pet weer, maar weer voor een pet. Mijn niet meer zo nieuwe zwarte wollen alpinopet, waar ik al eindeloos over heb lopen emmeren.
En nu de temperaturen weer de normale waarden hebben voor de tijd van het jaar kan ik die frank en vrij het hoofd bieden middels mijn zwarte wollen alpinopet.
Bofkont!

Nachtbrakers

Ik ben vroeg wakker met een dikhoofd vol onrustige gedachten en binnenschietende nog-te-doens. Dan maar op en met een beker koffie voor het raam in de nacht staren waar ineens de hel losbarst. Panieklichten en bouwlampen van grommende graafmachines en het lawaaierige gesmijt met straatklinkers.
Na drie slokken koffie weet ik op de tast de camera te vinden en maak zo goed en zo kwaad als het gaat een vidiootje. Een kwartier later als de jongens zeker weten dat iedereen wakker is wordt het stil want ze gaan schaften.
Humor voor gevorderden.

Moet ook gebeuren… af en toe

Stofzuigen, dweilen je ontkomt er niet aan. Zelfs ik niet en ik heb toch een afspraak met stof en vuil om mijn huisje stilletjes voorbij te gaan. Werkt niet.
Gelukkig hebben ze tegenwoordig, al een hele tijd eigenlijk, van die handige flappendweilen. Bespaart je een hoop gebuk en gewring zoals met een ouderwetse dweil om een schrobber, pfff.
Ik moet ineens denken aan een artikel in een van onze landelijke dagbladen over hoe goed de Denen de zorgkosten in bedwang houden. Let op, een speciaal daarvoor opgeleid bijdehante kutje leert een oude man van vierentachtig die al twee keer een nieuwe heup heeft gekregen hoe hij moet stofzuigen.
Dan kan hij geheel zelfstandig zijn flatje schoon houden en heeft hij geen bijdrage van de gemeente meer nodig, zodat de gemeente dat geld kan besteden aan speciaal opgeleide bijdehante kutjes. Ja, die Denen daar konden we een voorbeeld aan nemen.

Het gaat maar door

De zomer weet van geen wijken in ons kouwe kikkerlandje. Terwijl in de landen om ons heen de auto’s vrolijk door de straten dobberen en oude vrouwtjes op de rug van stoere brandweermannen in veiligheid gebracht worden, schijnt bij ons volop de zon zoals hier achter het stille klooster dat allang geen klooster meer is.
Sterker nog, het is nog steeds blote-voeten-open-deurweer.