Helaas het is weer zover

Een uur langer slapen! Nee ik zeg niks meer. Maar over een kleine twee maanden worden de dagen alweer langer, zijn de ‘feest’dagen voorbij en kan voorzichtig de neus uit het warme schuilhol gestoken worden en het leven weer beginnen.

Gehacktballetjes

Hoewel er al vaker bij de maaltijd geen vlees op m’n bordje lag en ik toch zeer smakelijk smikkelde, had ik blijkbaar de Boze Boerenopstand en de beelden van hun opvatting over dierenwelzijn nodig om definitief te kappen met vlees.
Dan maar eens vleesvervangers proberen en zo kon het gebeuren dat ik bij de grootgrutter een pakje Gehacktballetjes van de Vegetarische Slager in m’n mandje mikte. Tien balletjes samen honderdzeventig gram, da’s mooi voor twee maaltijden. De eerste keer bakte ik de balletjes volgens de gebruiksaanwijzing bruin in een scheut olie. Een citaat uit Trouw beweerde op de verpakking: ‘Blind proevend zou je zeggen dat het vlees is.’ Ik moet zeggen dat het ook met de ogen open de structuur en de smaak had van gehakt maar dan gekruid op een manier die niet de mijne was. De volgende dag braadde ik ze kort aan om ze vervolgens te stoven in een saus van veel uien en peterselie met mosterd… beter, veel beter.
Maar de balletjes zijn gemaakt van onder andere bonen en tarwe en waarom zou ik dan geen bonen en tarwe eten, ik ben dol op bonen, bijvoorbeeld een stoofschotel van witte bonen met tomaten en snijbiet, heerlijk. Of een groenteschotel met — daar is de tarwe — couscous.

Afijn, voor mensen die het ‘vleesgevoel’ niet kunnen missen zijn het prima ballen en zeker een traktatie bij het borrelen met veel drank, mayonaise, mosterd en die mierzoete chilisaus, maar ik laat voortaan niet alleen het vlees maar ook de vleesvervangers bij meneer Appie gewoon aan mij voorbij gaan.

Bachblazer

Het is weer zover, met de Koers van de vallende bladeren — Lombardije dus — die op magistrale wijze is gewonnen door Bauke Mollema, zijn we in de tijd van de bladblazers beland. Vroeger werden hark en brede platte schup gebruikt maar we leven in de tijd van de vooruitgang en die gaat nu eenmaal gepaard met herrie.
Nou hou ik best wel van eentonig, doedelzak, didgeridoo, orgeltje, maar enige variatie in de melodie is best wel aardig. Het blaasding hoeft nou niet mteen een fuga van Bach te spelen maar een gezellig melodietje moet toch kunnen. Met zo’n moderne app zou dat een fluitje van een cent zijn want volgens Sting, ja die van de Police vroeger, dochterlief was er weg van en ik heb tijd zat gehad toentertijd om die hele Police in het algemeen en die verrekte Sting in het bijzonder… volgens Sting dus is iedere popmuzikant schatplichtig aan Bach.
Nou doe er dan iets aan, aan die bladblazers, ja!

PS Ik las zojuist dat er op de nieuwe lijst van door Europol gezochte criminelen eenentwintig personen staan waarvan achttien vrouwen. Zonder dat er sprake was van een verplicht quotum. Woehaaa.

Last of the summer wine

Last of the summer wine is een Britse komische serie die nooit, ik zeg nooit, op de Nederlandsche zenders vertoond is, zelfs niet door de ouwelullenzender Max. Waarom niet? Geen idee want het is op afstand mijn meest favoriete serie met Monty Python als goede tweede. Het gaat eigenlijk over niks, nou ja over een stel recalcitrante bejaarde kerels adequaat daarop reagerende oudere dames. Om het netjes te zeggen. De serie is al oud en vanwege het hoge sterftecijfer van de acteurs komen er steeds nieuwe idioten aan bod, maar echt bij de tijd is het allemaal niet. Op een Aziaat na, mister Entwizzle uit Hull, zijn het allemaal blanken, niemand is homo of lesbisch en ook de andere afkortingen zijn in geen velden of dreven te bespeuren. Vandaar misschien de Nederlandse boycot.
Ik heb toen je voor een paar euro extra alle Britse zenders kon ontvangen — nu kost het de aanbetaling op een hoekpand en moet je er nog een hoop shitzenders bij nemen, nee dus — een aantal afleveringen opgenomen en regelmatig lach ik me dus weer de lul uit de broek. Maar dit terzijde.

Nee ik dwaal niet af want die sfeer van de laatste zomerse wijn proefde ik vandaag en gisteren volop op mijn balkon waar de snijbonen het na een laatste oogst voor gezien hielden en ik in een aangenaam zonnetje de boel opruimde, alles keurig aanveegde en met een welgevallig oog constateerde dat de bietenoogst begint, de snijbiet niet van ophouden weet, de peterselie zich uitbundig aanstelt en de wintersla er echt zin in heeft en de pepers nog steeds volhangen met nieuwe vruchten.
Dat wordt een hete winter.

De regen van vandaag is
de pils van morgen

Eigenlijk is het een oud Schots gezegde en moet het ‘de whisky van morgen’ zijn, maar hier wordt geen whisky gestookt — althans niet legaal — maar vlakbij in Dommelen wel pils.
Het water dat de brouwerij daar oppompt voor de bereiding van dat smakelijke gerstenat is zo’n vierduizend jaar geleden als regen op het Kempisch Plateau gevallen en is in de loop der tijd door dikke lagen zand en leem gefilterd.
Dus ‘morgen’ is een rekbaar begrip maar het resultaat is wel schoon, biologisch, goed voor het klimaat, inclusief, met zonder glazen plafond en genderneutraal.
Proost.

Verward

Ik. zat nog maar net aan de koffie toen mijn aaiFoon belde — nee die tjoedelt niet, die belt. Grote zus am Apparat of ik morgen wilde komen in plaats van vandaag want de buurvrouw lag dood onder aan de trap… zonder rollator of zoiets.
‘Euh…’ zei ik nog warrig van de nacht ‘dat is geen probleem.’ ‘OK alles goed?’ ‘Alles goed.’ ‘Tot morgen dan.’

Nou is mijn sterrenbeeld Structopaat met de planeet Autis in het zevende spectrum dus u begrijpt dat ik even duchtig moest nadenken en danig verward was. Wat moest ik vandaag eten en wat met het eten van morgen? Alles stond immers al weken van te voren gepland en dat moest razendsnel aangepast worden. Het angstzweet brak me uit… keuzestress!
Rustig gaan zitten, concentreren op de ademhaling en langzaam kwam het inzicht ingedaald: vandaag wordt morgen en morgen wordt vandaag.

Opgelost. Ik blij maar dat was snel over toen ik de lange rij wachtende voor de kassa bij mijn vertrouwde grootgrutter zag.

Naar Zuid-Laren

Nee, dat was Berend Botje en die kwam nooit weerom. Ik ben gewoon thuis en hier gebeurt gewoon niks dat vermeldenswaard is. Vandaar de mediastilte.

Foei koei

Nu de klimaatcrisis onderhand een feit is wordt er met name met een foeifinger naar de veestapel gewezen als hoofdveroorzaker van alle ellende. Maar toen er een voorstel werd gedaan om het aantal varkens en kippen te halveren — het aantal, niet de beesten zelf — kwamen er meteen deskundige rekenmeesters die aantoonden dat dat weinig of niets zou uitmaken; hooguit 4%. Nee de koei waren de grote boosdoeners, niet de auto’s de vliegtuigen of de industrie, nee de koei.

Dat zal dan wel denk ik dan, als deskundigen het zeggen zal het wel waar zijn, maar al duizenden jaren lopen er runderen te grazen op de wereld. Tientallen miljoenen bizons trokken over de prairies van Noord Amerika, oerossen, yaks, lama’s, zebra’s en noem maar op graasden in grote kuddes wel ergens op de wereld. Het hoestte van de grote grazers en allemaal schijten en water slurpen en kwalijke dampen uitstoten zonder dat het klimaat er erg in had en nu plotseling ligt het niet aan het gedrag van de mens maar aan de koei.

Brood

Herman Brood had in een grijs verleden een carnavalshit met het schone lied ‘Maak van uw scheet een donderslag’ — nee niet ‘Kom van het dak af’, dat was later en bovendien van Peer Koelewijn en die zong het eerder.
Natuurlijk heb ik die titel onthouden en nog dagelijks citeer ik de kreet met veel genoegen.
Overigens wil ik op deze plaats even opmerken dat Herman Brood geen zoon is van Marco Bakker. Nee, wat ze ook beweren, dat is niet waar.

Deze onweersbui ging helaas mijn huisje stilletjes voorbij en dat is jammer want ik ben dol op onweer en niet alleen vanwege Herman Brood maar om de oerkracht die er vanuit gaat. Een flink noodweer met veel donder en bliksem regen en rukwinden kan gemakkelijk een popfestival met bijbehorend tentenkamp binnen luttele minuten wegvagen. Prachtig toch.

Vroeger had je geen popfestivals maar wel onweer en ons moeder was daar doodsbang voor. Toen we allemaal nog klein waren en er brak een onweer los dan moesten we in optocht achter ons moeder aan die met wijwater en een palmtakje bezwerend door het hele huis ging en bij iedere bliksemflits angstig riep ‘Moeder Gods Maria’.
Ik vond dat dolkomisch maar liet dat uiteraard niet merken maar nog steeds mag ik graag te pas en vooral te onpas ons moeder citeren.

Ik lig op de bank en kijk

Af en toe val ik in slaap en als ik wakker word denk ik dat ik best wel zin heb in een bordje ‘Cabeza de carrera’. Natuurlijk weet ik dat het niks met eten de maken heeft en domweg Kop van de wedstrijd betekent maar ik krijg er nou eenmaal altijd als ik het zie staan reuze trek van.
Net zoals ik vroeger lag te likkebaarden als tijdens de Giro ‘Ultimo chilomettro’ in beeld verscheen. Ik hoop dat ik het goed schrijf want de Giro is al een paar jaar verkwanseld aan de commercie en wordt alleen maar in het Engels uitgezonden op Eurosport en naar die zender mag ik niet kijken, zelfs niet met een Boerka aan.

Verder hoop ik dat alles goed gaat met u en ik ga zo weer op de bank voor het wedstrijdverslag met Michel en José. Overigens vind ik dat Michel op moet houden met José steeds in de rede te vallen. Steunbetuigingen graag naar BRT Sporza; spoed.

Slaai

Als structopaat eet ik elke dag na de koffie als ontbijt een boterham met een zuivelsmeersel en een blaadje slaai — eigenlijk eet ik slaai alleen op brood.
En dus had ik behalve snijbonen, pepers, wortels, bieten en kruiden ook slaai gezaaid, plukslaai want dan kan ik iedere dag een of meer blaadjes oogsten zonder dat het ooit opraakt; theoretisch dan.

Maar het ging niet goed, alles lag slap en zieltogend tegen de vlakte, net als de jonge bieten en na aanvankelijk succes hielden ook de snijbonen het voor gezien.
Op de pepers en de wortels na was het leed en ellende en droefheid alom. Blijkbaar had ik zwaar gezondigd en restte mij slecht geween, geknars van tanden en boete doen: onder luid geweeklaag as op mijn hoofd strooien en mijn kleren verscheuren. Maar waar haal ik zogauw met temperaturen boven de dertig graden as vandaan en mijn kleren verscheuren… hallo ik ben gekke gerritje niet.

Afijn, ik bleef trouw water geven en ineens schoot de groei er weer in en bijt ik iedere ochtend weer in een smakelijke boterham met slaai. En de snijbonen zijn ook weer gaan bloeien.