Tussen de buien door is het nat

Maar er is nog steeds niet genoeg gevallen om de droogte van de afgelopen zomer te compenseren.
Even zo vrolijk word ik er niet… inderdaad. Vooral dat grijze en donkere weer maakt mijn verlangen naar een heldere warme zomer alleen maar groter.
Daardoor smeed ik weer woeste plannen om mijn balkon voor eens en voor altijd om te toveren in een waarachtige lusthof vol smakelijke planten. Gebraden duiven hoeven er niet rond te vliegen maar eindelijk een overvloedige bonenoogst is wel het minste.
Ik heb goede hoop want het afgelopen jaar heb ik al rijke oogsten gehad van onder andere pepers — loeiheet lekker — en weelderige kruiden zoals salie — onmisbaar in bonenschotels — en peterselie waar ik nu nog van oogst.
En m’n lavendel heeft gebloeid alsof ie niks anders te doen had en volop bijtjes gelokt die dan plichtsgetrouw ook de eetbare planten een beurt gaven.
Ik heb er weer echt zin in.

Foetsie

Foetsie, pleite, met de muziek mee… dat was mijn reactie gistermiddag toen ik op de bus stond te wachten om naar Grote Zus te gaan. Door lichamelijk ongemak gekweld was ik al een tijdje niet meer bij deze halte geweest maar had voor de deur de bus naar het ziekenhuis genomen om daar over te stappen in de bus naar Grote Zus. Enige nadeel was dat ik daar dik twintig minuten moet wachten, maar een stoeltje in de hal en wat er dan allemaal aan leed en ellende voorbij schuifelt of rijdt; de tijd vliegt.
Gisteren was het lekker fris weer en ik was goed gemutst met mijn zwarte wollen alpinopetje en daarom maar weer eens naar de halte bij de Grafische School gelopen en die mooie school was weg of ie er nooit gestaan had!
Ik begin niet over voldoen aan de eisen van deze tijd of over megalomane bestuurders en vuige op geld beluste project-ontwikkelaars maar zonde is het allemaal wel.

Triest

Ik had vandaag, zondag, al mijn woudlopersvaardigheden — in goed Nederlands Bushcraft Skills — nodig om een beetje rustig door mijn speeltuin te kunnen lopen.
En daardoor kwam ik langs dit bord — in goed Nederlands deze Display — en daar heb ik even onder m’n alpinopetje op mijn hoofd staan krabben.
Hier werd met lichtjes aanschouwelijk gemaakt hoeveel fietsers er zowel vandaag als dit hele al jaar voorbij waren gekomen in het kader van: ons Brabant fietst.
Brabant vervoerde ons al maar ons moet niet proberen om onze fiets in de bus mee te nemen. Gaat niet.
Even zo vrolijk een mooi bord, kost wat maar dan heb je ook wat en over dit prachtige snelfietspad zoeven best wel veel fietsers voorbij maar voor de rest is het meer: ons Brabant rijdt auto.
Ik was ondertussen razend nieuwsgierig naar de aantallen, maar helaas het werkte niet, een of andere vandaal had zijn of haar ontroering over zoveel moois niet anders kunnen uiten dan met grof geweld. Dood bord. Triest.

Zonnegloren

Was het niet de oude Staring — ja die van de Staringstraat — die schreef:
‘Ik ben geboren uit zonnegloren en een zucht van de ziedende zee…’
In ieder geval maakte Kees Stip daarvan:
‘Ik ben geboren in Apeldoren en mijn zuster in Zierikzee
die omhoog is gestegen om de trap aan te vegen,
maar o jee ze viel maar benee.’

Het was stil in Gennep

Behalve even in de lucht, maar dat was ook zo voorbij en toen keerde de rust weer terug. Ik wist natuurlijk dat zo ongeveer alle brave mensen weer aan het werk waren maar verwachte daarom juist een grote menigte wanhopige oppasopa’s en -oma’s met kleinkinderen en ‘Ach neem die van mijn vriendin er ook maar bij voor zolang; jullie zijn schatten’. Maar neen niet één, zouden de oudjes eindelijk verstand gekregen hebben en massaal in opstand gekomen zijn?
Op een enkele vertrouwde hondelaar en welgeteld een haastige holler na was het leeg, gewoon leeg helemaal alleen voor mij. Poeh hé.

Zitten is het nieuwe roken

Jazeker, doorgeleerde deskundigen hebben dat onderzocht en akkoord bevonden. Staan moeten we, thuis, op het werk en uiteraard onderweg. Fietsers staan voortaan op de trappers, bejaarden staan in de bus want dat ruimt lekker op en automobilisten staan natuurlijk in de file.
Ik dacht even dat het meest idiote en irritante constante geleuter van het afgelopen jaar gekaapt zou worden door genderneutraal omdat bakfietsvaders nu ook van die strakke au-m’n-kloten-broeken dragen en onhandige gezichtsbelemmerende sjaals om de nek knopen, maar dat is maar een klein groepje groen-links-stemmers.
Nee hoor niks genderneutraal tijdens de feestelijkheden op de televisie, de heren strak in het pak en de dames in glitter met decolletés tot de navel.
Zolang de weervrouw nog op torenhoge stilettohakken staat en de weerman op comfortabele instappers, kan genderneutraal nog wel even in de kast blijven.

Het ergste hebben we gehad

Kerstfeest of liever wat de commercie er van gemaakt heeft zit er bijna op. Alleen het vuurwerk nog en dan, als de scholen weer beginnen en de productieven netjes opgeborgen zijn, dan is de wereld — voor mij is dat Gennep — weer normaal en zijn de dagen ook alweer merkbaar langer. Steeds vaker breekt nu al de zon door en zijn er op z’n minst lichte plekken blauw te zien. Houdt vol!

Hoengáah

Hoengáah betekende in de oude taal van toen: ‘Wat zei ik, het is vandaag de kortste dag, zie je nou wel.’ Het was een taal met weinig woorden maar met veel betekenissen en iedereen snapte wat de ander bedoelde. Hoengáah kon bijvoorbeeld ook slaan op: ‘Kijk daar eens wat een vette mammoet, die zal smaken’ maar het zelfde woord werd ook gebruikt voor: ‘Dag buurvrouw’.
Tegenwoordig zijn we niet meer zo primitief en worden door bijvoorbeeld bestuurders, beleidsmakers en deskundigen heel veel woorden gebruikt en niemand snapt er meer iets van. Vooruitgang.
Afijn, vanaf vandaag worden de dagen weer langer, steeds ietsje meer.

Het is nu buiten wel veel netter

Maar dat is dan wat mij betreft ook het enige voordeel. Al die frivole blaadjes van de bomen, het gras en overig groensel netjes geknipt gekamd en gekapt, alleen die parasiet daar in die grote kale boom in het midden is nog groen. Geen wonder dat de tovenaars vroeger, heel veel vroeger, nog ver voor dat ons oma gevechtspiloot was, dachten dat het eten van die rommel zoals mistletoe magische krachten gaf.
De lucht vind ik eigenlijk ook wel tamelijk slordig maar daar doe ik verder niks aan want dan kan ik wel aan de gang blijven in dit jaargetijde.
Overigens heb ik een krachtige cassoulet van bonen, savoie kool en vogel kip in de oven staan te slow cooken en die hoef ik straks alleen maar op te eten. Dat lukt wel.