Maar ze mochten niet omkijken

Ik deed het wel en sterker nog ik maakte een foto en gelukkig veranderde ik niet in een zoutpilaar en voor me was het blauw met fraaie wolken.

Tractori salutem

Dat is volgens mij deftig voor ‘tractor gegroet’ maar waarschijnlijk is het klinkklare nonsens. Dat zal best maar het zal mij er uiteraard niet van weerhouden om het in voorkomende gevallen met veel genoegen en plezier te blijven gebruiken. En ik kom in het dagelijkse leven nogal wat tractori tegen.

Hoe moet dat nou straks

Nou gewoon de boel overschilderen in rood en als de tijd daar is de partytenten en thuistaps naar buiten sleuren en als één man de Rode Duivels toejuichen. Ja dat zijn Belgen dat weet ik.

Kiloknallerland

In kiloknallerland zoals hier in het buitengebied van Reusel geloven ze nog heilig in de slechte smaak van de mensheid en gaan onverdroten door met het bouwen van enorme stallen want geld stinkt niet.

De nieuwe paria 2.0

Nee dit is geen bushalte maar een hok voor paria’s: de verstokte roker van tabak. De Gezondheidsraad heeft voortaan het drinken van ongefilterde koffie ook ongezond verklaard. Precies als met tabak: eerst dan maar met een filter en daarna de totale oorlog. Dat wordt koffie met een sigaret ergens achteraf in weer en wind. Paria 2.0.

De laatste der blotevoetenpaters

Hij lijkt er op, maar de paters die langs de deur gingen om geld op te halen en in ruil daarvoor stichtelijke plaatjes uitdeelden, gingen te voet. Weliswaar liepen ze op sandalen en als het heel koud was droegen ze zelfs sokken maar iedereen noemde hen blotevoetenpaters. Ze waren van de orde van de Kapucijnen en ik kreeg er altijd behalve een plaatje van een of andere heilige ook erge honger van want ik moest altijd aan kapucijners met uitgebakken spek denken; nog steeds trouwens.

Het vermoeden van vaag

Hoewel de lucht nog steeds strakblauw is met slechts hier en daar een witte veeg en het licht hard en duidelijk alle details van dit frivole bestaan onthult is een bezoek aan het enigszins verwaarloosde kerkhof van Sint Lambertus voldoende om het vermoeden van vaag te voelen tot in alle vezels van dit sleetse stoffelijke omhulsel dat al zolang wanhopig meegetorst wordt. Kom daar tegenwoordig nog maar eens om.

Hondsdagen

De hemelsluizen gaan open en er is geen enkele boom die ook maar de minste beschutting biedt, de regen slaat dwars door het bladerdak en teistert m’n inderhaast opgestoken paraplu. Het bospad verandert onmiddellijk in een bergbeek en ik loop tot m’n enkels door het water, donderslagen verscheuren het geluid van neerstromend water en dan even plotseling als het begon stopt de zondvloed. De zon schijnt.

Huh?

Ik ben op de nieuwste digitale kaart een route naar Grote Zus aan het uitzoeken en zie Braakhoek staan. Niet zo heel ongewoon maar dat een boerderij in dat buurtschap Verloren kots heet is toch wel heel merkwaardig.
Dus pak ik een oude papieren kaart en daar staat duidelijk Verloren kost. Hier heeft een cartograaf van de Topografische Dienst, tegenwoordig Het Kadaster blijkbaar een bijzonder melige bui gehad; lachen.

Oh Nederland

Zo is het tweeëndertig graden
dan weer regent het ouwe wijven
je kunt het dus wel raden
ik wil hier altijd blijven.