Kiloknallerland

In kiloknallerland zoals hier in het buitengebied van Reusel geloven ze nog heilig in de slechte smaak van de mensheid en gaan onverdroten door met het bouwen van enorme stallen want geld stinkt niet.

De nieuwe paria 2.0

Nee dit is geen bushalte maar een hok voor paria’s: de verstokte roker van tabak. De Gezondheidsraad heeft voortaan het drinken van ongefilterde koffie ook ongezond verklaard. Precies als met tabak: eerst dan maar met een filter en daarna de totale oorlog. Dat wordt koffie met een sigaret ergens achteraf in weer en wind. Paria 2.0.

De laatste der blotevoetenpaters

Hij lijkt er op, maar de paters die langs de deur gingen om geld op te halen en in ruil daarvoor stichtelijke plaatjes uitdeelden, gingen te voet. Weliswaar liepen ze op sandalen en als het heel koud was droegen ze zelfs sokken maar iedereen noemde hen blotevoetenpaters. Ze waren van de orde van de Kapucijnen en ik kreeg er altijd behalve een plaatje van een of andere heilige ook erge honger van want ik moest altijd aan kapucijners met uitgebakken spek denken; nog steeds trouwens.

Het vermoeden van vaag

Hoewel de lucht nog steeds strakblauw is met slechts hier en daar een witte veeg en het licht hard en duidelijk alle details van dit frivole bestaan onthult is een bezoek aan het enigszins verwaarloosde kerkhof van Sint Lambertus voldoende om het vermoeden van vaag te voelen tot in alle vezels van dit sleetse stoffelijke omhulsel dat al zolang wanhopig meegetorst wordt. Kom daar tegenwoordig nog maar eens om.

Hondsdagen

De hemelsluizen gaan open en er is geen enkele boom die ook maar de minste beschutting biedt, de regen slaat dwars door het bladerdak en teistert m’n inderhaast opgestoken paraplu. Het bospad verandert onmiddellijk in een bergbeek en ik loop tot m’n enkels door het water, donderslagen verscheuren het geluid van neerstromend water en dan even plotseling als het begon stopt de zondvloed. De zon schijnt.

Huh?

Ik ben op de nieuwste digitale kaart een route naar Grote Zus aan het uitzoeken en zie Braakhoek staan. Niet zo heel ongewoon maar dat een boerderij in dat buurtschap Verloren kots heet is toch wel heel merkwaardig.
Dus pak ik een oude papieren kaart en daar staat duidelijk Verloren kost. Hier heeft een cartograaf van de Topografische Dienst, tegenwoordig Het Kadaster blijkbaar een bijzonder melige bui gehad; lachen.

Oh Nederland

Zo is het tweeëndertig graden
dan weer regent het ouwe wijven
je kunt het dus wel raden
ik wil hier altijd blijven.

Houtlijm

Achterstallig onderhoud of gewoon last van gekte, ik weet het niet maar in ieder geval krijg ik ineens dringend behoefte aan een potje houtlijm. Tja en aangezien de nieuw aangekondigde stadsfilialen van de grote doe-het-zelfzaken nog in geen straten, lanen of pleinen te bespeuren zijn, wordt het dus weer een enerverende dagtocht naar de Kanaaldijk-noord waar ze allemaal gezellig bij elkaar hokken, maar dat is inmiddels bekend mag ik aannemen.
Lekker weer en volop te zien onderweg en ik heb een lijstje gemaakt zodat ik als ik zwaar ontroerd word door het gigantische aanbod aan niet te missen voordeel, bij thuiskomst niet zal merken dat ik nou net de houtlijm waarvoor ik deze monstertocht onderneem vergeten ben. Het is niet druk, op de parkeerplaats staan maar een paar auto’s en de bekende kraam waar hamburgers en hot dogs verkocht worden.
Afijn, ik werk mijn lijstje af en kom uiteindelijk bruin verbrand weer thuis mèt houtlijm.

Vrouwenpolder augustus 1993

Vroege baardaap

Goed, het heeft twintig jaar geduurd voor de ongeschoren zwerver gemeengoed werd, maar nu zie je ze overal. Vooral in bijdehante praatprogramma’s op de televisie, maar niet iedereen is nu eenmaal even vlug, de meesten hebben wat tijd nodig om het te snappen. Daarom is het zo verwonderlijk dat de dames, die er normaal als de kippen bij zijn om de nieuwste trends te omarmen het zo massaal laten afweten wat betreft de baardgroei.

Ik ben ontroerd

Nadat in hoog tempo veel bankjes verdwenen, zoals bij de molen en ook de bank waar tijdens een storm een boom dwars doorheen viel, bleven er alleen twee zonder rugleuning over die ook nog eens op een rotplaats stonden. En nu is er zomaar een nieuwe neergezet, mèt rugleuning en ook nog eens op een prima plek: smorgens lekker in de zon en op het heetst van de dag heerlijk koel in de schaduw. Inderdaad bij de eerste bling-bling-brug, dikke tranen van ontroering.