Mooie tijden

Dit was nog in de goede oude tijd — vorige week woensdag — toen ik op weg naar Grotezus met de bus vast kwam te zitten in de modder omdat er weer zonodig een rontondetje aangelegd moest worden en de chauffeurmevrouw langs de blijkbaar verkeerde kant van de werkzaamheden probeerde te passeren. Muurvast, gezellig goeie praot meteen en haastige jongelui die te voet verder wilden en een gigantische bui met hagel en donder op hun kop kregen. Afijn, de volgende bus en ik was nog ruim op tijd voor de slok en voortreffelijke hap; maar dat is bekend.

Maar nu is alles anders, hier in Brabant moet iedereen thuis blijven, als het niet anders kan afstand bewaren, geen pootjes geven en als kers op de taart: zeker niet elkaar beklimmen en knuffelen!
De winnaar van de rittenkoers Parijs-Nice, die in afgeslankte vorm verreden wordt, staat eenzaam en alleen wat onzeker te lachen. Geen handjes, geen hotemetoten op het podium en geen kusdames. Ik zit te genieten.
Ben benieuwd wat onze nationale watjes dit weekend gaan doen behalve ieder hondsgezeik kermend op de grond gaan liggen, of ze nu ook elkaar nog steeds en masse bespringen als er ee doelpunt gemaakt is of dat ze nu eindelijk — waar ik al jaren voor pleit — elkaar goedkeurend toeknikken en desnoods bij een heel fraaie goal een goedkeurend duimpje opsteken. Ben benieuwd.