Mijn eerste en eeuwige liefde

Messen! Als kleuter die maar net kon lezen en dat vol overgave deed, was ik altijd voorbereid en uitgerust om op een onbewoond eiland aan te spoelen. En ook al beweerde mijn moeder dat die kans erg klein was, ik geloofde haar niet want in mijn boeken gebeurde dat met de regelmaat van een baggermolen. En ik wist hoe regelmatig dat was want er lag toen net een baggermolen in het kanaal, praktisch voor onze deur.
Maar ik dwaal weer af. Ik had dus altijd een rolletje koperdraad in m’n broekzak — om konijnen te strikken— een doosje lucifers en natuurlijk een zakmes.
Dat mes kreeg ik altijd met mijn verjaardag van een tante omdat ze mijn naam Marten Paul zo mooi vond en dat was een echt mes, een zogenaamde kniep, want ik had haar nauwkeurig geinstrueerd.
Een echt scherp mes dus en daar werd toen niet moeilijk over gedaan, een kind moest nog veel leren en dat ging het beste door schade en schande.
Afijn, ik heb al mijn vingers nog en mijn onvoorwaardelijke liefde voor messen is altijd gebleven en het mes op de foto is m’n nieuwste aanwinst, een koksmes van de firma Böker uit Solingen met een lemmet van damaststaal en een heft van olijfhout.
Ik ben weer helemaal verliefd.