Houdoe en bedankt

Tijdens het koppensnellen van de Volkskrant hedenochtend viel mijn oog op een artikel in de rubriek Wetenschap: ‘De Nederlandse Walvisvaart stopte niet om ecologische maar om economische redenen.’
Lijkt me logisch, want het hele woord ecologisch moest nog worden uitgevonden en een jaar na de alles verwoestende tweede wereldoorlog had het volk honger, echte honger. Er was gebrek aan alles maar vooral aan vetstof en dus werd in allerijl een oud vrachtschip omgebouwd tot walvisjager en omgedoopt in ‘De Willem Barentsz.
Met dertig miljoen wanhopige mensen die kris kras door Europa trokken op zoek naar wat eens hun thuis was, waren begrippen als klimaat en milieu totaal niet aan de orde; overleven was het parool. Mijn schoonvader die in de oorlog door de Duitsers tewerk was gesteld ergens in Silezië kwam na een maanden durende voettocht, waarbij het niet alleen zaak was om aan eten te komen maar vooral uit handen van de Russen te blijven, totaal uitgemergeld eindelijk weer thuis.
En inderdaad, na een paar reizen was de situatie in Europa mede door de Marshal Hulp zodanig verbeterd dat de walvisvaart niet meer loonde en was het houdoe en bedankt tegen de walvissen.
Maar om daar nu in deze welvarende, wat zeg ik… in deze super welvarende tijd als ‘wetenschapper’ een beetje schamper over te doen, tja.