De dag die ik dacht dat zou komen… kwam

Vroeger, toen de alom betreurde en geprezen Wim Kok nog socialistisch voorman van de arbeidersklasse was en diezelfde verworpenen der aarde nog niet verkwanseld had aan de markt door de ideologische veren af te schudden en aandeelhouders te omarmen, toen had ik niks met het begrip sparen. Ik snapte het woord niet eens.
Maar ‘de tijden zullen veranderen’ zoals een recent winnaar van de Nobelprijs voor de literatuur zong maar dan in het Engels en sinds ik een ouwe lul ben en eigenlijk niks meer nodig heb, wist ik niet beter te doen dan overbodig geld op een aparte bankrekening te zetten. En dat heet nou sparen zei Grote Zus en dat is bedoeld voor onvoorziene omstandigheden waarvan je weet dat ze zullen komen maar niet wanneer.
En verdomd, vanmorgen brak er weer een stuk plastic af ergens in het inwendige van mijn tafelmodel koelkast en het hele ding gaf met een zacht gereutel de geest.
Nou heb ik hem al jaren, in feite kan ik me niet eens meer herinneren hoe lang, maar minstens twintig jaar, dus gun ik hem graag de eeuwige vuilnisvelden.
Morgen komen er stoere mannen die een nieuwe koelkast de trap opsjouwen, installeren en de verpakking en mijn ouwe lijk meenemen. Ho gnak.