Foetsie

Foetsie, pleite, met de muziek mee… dat was mijn reactie gistermiddag toen ik op de bus stond te wachten om naar Grote Zus te gaan. Door lichamelijk ongemak gekweld was ik al een tijdje niet meer bij deze halte geweest maar had voor de deur de bus naar het ziekenhuis genomen om daar over te stappen in de bus naar Grote Zus. Enige nadeel was dat ik daar dik twintig minuten moet wachten, maar een stoeltje in de hal en wat er dan allemaal aan leed en ellende voorbij schuifelt of rijdt; de tijd vliegt.
Gisteren was het lekker fris weer en ik was goed gemutst met mijn zwarte wollen alpinopetje en daarom maar weer eens naar de halte bij de Grafische School gelopen en die mooie school was weg of ie er nooit gestaan had!
Ik begin niet over voldoen aan de eisen van deze tijd of over megalomane bestuurders en vuige op geld beluste project-ontwikkelaars maar zonde is het allemaal wel.

Zonnegloren

Was het niet de oude Staring — ja die van de Staringstraat — die schreef:
‘Ik ben geboren uit zonnegloren en een zucht van de ziedende zee…’
In ieder geval maakte Kees Stip daarvan:
‘Ik ben geboren in Apeldoren en mijn zuster in Zierikzee
die omhoog is gestegen om de trap aan te vegen,
maar o jee ze viel maar benee.’

De zon in het water zien schijnen

Geen moeite mee. Ik mag dat graag zien, zeker als het vaak grijs en grauw is zoals dat vaak het geval is in deze maand vol feestelijkheden met volop en frivool gezang.

Donkere dagen

Bij het openen van de gordijnen werd het binnen amper lichter zodat ik maar van ermoei een lampje aanstak — uiterst zuinig led-lichtje uiteraard. Ik werd er zelf niet vrolijker van vooral niet omdat ik toch echt naar buiten moest, ondanks miezer en harde wind.
Het viel natuurlijk wel mee en op de terugweg bij de Dommel even staan kijken naar de ombouw van de Technische Dienst tot luxueuze appartementen.
Daar zijn ze al jaren mee bezig maar het ziet er nu naar uit dat met een klein jaartje de rust weerkeert op dit anders zo stille plein, het Frederik van Eedenplein. Zo genoemd omdat vlakbij het voormalige landhuis ‘Het Paradijs’ heeft gestaan waarvan het koetshuis het langst stand heeft weten te houden tegen de vooruitgang.
Maar uiteindelijk ging dat ook plat en waarom, geen hond die het weet want de plaats waar het stond is tot op heden onbebouwd.
Ja, je loopt wat af te ‘prakkezeren’ in de striemende miezer die ik tegen had, maar ben je thuis voor je er erg in hebt en thuis daar is… nee geen koffie maar soep.

PS In het kader van de beste camera is de camera die je bij je hebt sta ik wederom paf van wat ik uit een kiekje gemaakt met de aaiFoon kan halen met Affinity Photo. En die aaiFoon is ook nog eens zwaar antiek.

Zoek de verschillen

Onder de goede inzenders wordt een zo goed als splinternieuw houten been verloot ter waarde van twee dagreizen heen en weer eerste klas.
Aan de uitslag kunnen geen rechten ontleend worden en medewerkers van het reclamebureau zijn uitgesloten van deelname.

Komt allemaal door Charles Aznavour

Gaat ie toch nog dood en hij was zo mooi op weg om altijd te blijven leven en van mij mocht ie als ie maar niet ging zingen waar ik bij was.
Afijn door die franse Frankie Sinastra of eigenlijk andersom moest ik weer aan de Poort van Kleef en andere fameuze kroegen van toen denken en dan ga ik in ouwe foto’s zitten rommelen en dan is het bedtijd voor ik er erg in heb.
Links is Frans Babylon dat was een dichter, daar gooide je een pils in en dan kwam er een poem uit. Maar nou doe ik hem tekort. En rechts de beroemde Piet van café Olympiade, beter bekend als café Piet en Cis. Die gooide zich zelf wel vol en iedereen die hem niet aanstond z’n kroeg uit. Nou was dat niet erg, want je liep gewoon om en ging via de achterdeur weer naar binnen en gewoon door met waar je mee bezig was: zwetsen, roken en zuipen.

Het was lekker koud vannacht

Amper vier graden op het vliegmachineveld en dat betekent dat het aan de grond niet ver van het vriespunt was.
Gelukkig lag ik in m’n warme bedje en niet onder de tarp vlak naast die sloot.
Die  sloot is eigenlijk een stroompje, maar volledig door mensenhanden gegraven en ik vind dat dat niet klopt want een beek of stroom zoekt helemaal zelf zijn weg en ziet wel waar het schip strandt.
Na de meer dan overvloedige regen overdag en de merendeels heldere nacht kun je er vergif op innemen dat de tarp volledig bedauwd is bij het aanbreken van de dag en dat er dikke druppels tergend traag op m’n slaapdeken vallen.
Maar zoals ik al zei lag ik veilig thuis of zou ik soms heimwee hebben naar dat heerlijke afzien in de buitenlucht, meestal in een nabij en steeds verder ver buitenland.

Professor Longhair op herhaling

Omdat het een leuk muziekske is en een buitengewoon spannend vidiootje en om te laten zien dat een filmpje plaatsen nu een fluitje van een cent is en omdat ik… afijn bekijk het maar.

Nulli cedo

Zoals al ooit eerder gememoreerd hadden wij deze spreuk op onze baret staan tijdens de eerste twee maanden van de dienstplichten en betekent: Ik wijk voor niemand.
Daar moest ik vast aan denken toen ik in Praag deze foto maakte, want zolang was ik toen nog niet uit dienst en Nel kende ik maar al te goed ondertussen.

Proost mevrouw

Het was op een hoek van het Wenceslausplein dacht ik. Voorin marmeren staantafeltjes waar hele- en enkele halveliterpullen in hoog tempo werden aan- en afgevoerd. Dieper de zaak in kon je ook eten en zitten. Een gezellige tent met tl-verlichting en met zonder muziek. Iedereen, jong en oud en van elke rang en stand kwam er eentje vatten.
Ook de agent die het verkeer in de gaten hield en zonodig regelde kwam even binnen, veel te regelen was er toen toch niet. Ik mocht er graag ook even binnenkijken.
Op Google maps gezocht maar op die plaats is nu alleen een Mc Donalds te vinden. Zucht.