Foei koei

Nu de klimaatcrisis onderhand een feit is wordt er met name met een foeifinger naar de veestapel gewezen als hoofdveroorzaker van alle ellende. Maar toen er een voorstel werd gedaan om het aantal varkens en kippen te halveren — het aantal, niet de beesten zelf — kwamen er meteen deskundige rekenmeesters die aantoonden dat dat weinig of niets zou uitmaken; hooguit 4%. Nee de koei waren de grote boosdoeners, niet de auto’s de vliegtuigen of de industrie, nee de koei.

Dat zal dan wel denk ik dan, als deskundigen het zeggen zal het wel waar zijn, maar al duizenden jaren lopen er runderen te grazen op de wereld. Tientallen miljoenen bizons trokken over de prairies van Noord Amerika, oerossen, yaks, lama’s, zebra’s en noem maar op graasden in grote kuddes wel ergens op de wereld. Het hoestte van de grote grazers en allemaal schijten en water slurpen en kwalijke dampen uitstoten zonder dat het klimaat er erg in had en nu plotseling ligt het niet aan het gedrag van de mens maar aan de koei.

Het geluk hangt als een druiventros

Dat was de titel van een boek geschreven door de heer en mevrouw Scharten-Antink dat wij vroeger verplicht moesten lezen voor het examen Nederlands. Ik ga niet uitweiden wat zo’n verplichte lijst met het zielenleven van ons jonge knapen heeft gedaan want het antwoord is: niks! We aanvaardden gewoon ons lot en lazen stiekem Jan Wolkers en compagnie, wat overigens ten strengste verboden was.
Dat boek nu — het gelul hangt als een duivenrots — ging uitsluitend over ellende en vreselijke rampen die een wijnboer meemaakte ergens in Italië. Het begon op bladzijde één en ging honderden pagina’s door tot het bittere einde en geen moment ook maar het geringste sprankje hoop.

Daar moest ik aan denken toen een hagelbui zojuist mijn pas gezaaide slaai teisterde. Maar in tegenstelling tot in dat kutboek schijnt hier nu alweer de zon. Halleluja.

Periodiek onderhoud

Vorig jaar tijdens de grote beurt trof ik niet mijn eigen oogarts maar een enthousiaste jongeling die het absoluut nodig vond dat mijn gezichtsveld nog eens netjes in kaart werd gebracht. Mijn tegenwerping dat er onmogelijk iets veranderd kon zijn en dat dit mij erg deed denken aan het ringen van vogels: het helpt geen pest tegen het uitsterven maar het is zo leuk voor de wetenschap, kon hem niet overtuigen en dus, nou vooruit, zucht, als het moet dan moet het maar.
Afgelopen maandag was het zover en manmoedig sloeg ik me door het vervelende gedoe heen. Gisteren was het normale periodieke onderhoud en dat begint met het opmeten van de ogen. Een voor mij onbekende man — normaal zijn het altijd aardige zachthandige dames — jaste meteen beide ogen vol druppels en schoof de bekende apparatuur heen en weer waar ik door heen moest loeren en zeggen welke letters ik zag: geen dus. Dit weerhield hem er niet van om nog meer gif te druppelen en toen nam een mevrouw het over en die wilde foto’s maken. Dat was nieuw en op de tast volgde ik haar naar een donker hol waar ik werd klem gezet voor een eng ding dat zoemde , klikte en reutelde en felle rode lichtflitsen door mijn schedel schoot.
Eenmaal binnen bij mijn eigen oogarts bleek dat hij dat hele meten van het gezichtsveld maar onzin vond en over die foto’s gromde hij maar wat. Natuurlijk controleerde hij ook nog even de oogdruk en hopla daar gingen weer een par druppels.
Afijn, ik heb weer zwaar nastaar en eind juli moet ik onder het laserkanon; zucht. Gelukkig dacht ik omdat de zon volop scheen op tijd aan een zonnebril en na lang zoeken vond ik er een, dus kon ik toen ik buiten kwam als een blinde zonder hond de bus vinden en bij de goeie halte uitstappen.

Ik kan het niet… echt niet

Dit zijn de zaailingen van stambonen die ik gezellig en lekker warm hier binnen opgekweekt heb en volgens Jelle moeten ze naar buiten, uitgeplant worden, aan hun lot overgelaten, moeten ze het zelf maar opknappen. Maar het is zo verrekkes koud op mijn balkon, dat kan ik niet op mijn geweten laaien… echt niet.

Schroefleed

Naderende lente, lekker weer en dus moet er op mijn balkon gespit en getimmerd worden.Dan heb je schroeven nodig en dus keek ik in het schroevenbakje… leeg.
Vroeger liep dan even even naar de Doe-Het-Zelfwinkel op de Hoogstraat maar daar zit nu een dierenspeciaalzaak. Overal om mij heen zitten dierenspeciaalzaken maar voor een paar lullige schroeven moet ik een dagreis maken naar de Kanaaldijk waar al die Hobbywinkels gezellig bij elkaar hokken omdat de consument dat wil getverdegetver.
Gelukkig heb ik links en rechts een flink aantal schroeven kunnen recyclen zodat ik even vooruit kan maar eens ben ik toch weer de sjaak.

Het zijn barre tijden

Voor ik er erg in had stonden m’n ‘overblijvers’ tot hun nek in de sneeuw en tel daar acht graden vorst bij en ik moest ingrijpen voor het te laat was.
IK heb de arme stakkers verplaatst naar de binnenkant van het balkon, pal tegen het raam aan en de volgende dag waren ze sneeuwvrij en met name de tijm geurde of het hoog zomer was. Net op tijd.

Vogel kip is weer de sjaak

Honderden wetenschappers zijn na drie honderd jaar intensief studeren tot de conclusie gekomen dat als we de wereld willen redden er geen vlees meer op ons bordje mag komen, behalve… let op, jawel, het vlees van vogel kip… vogel kip was en is alweer de sjaak.
Net als het ezeltje. Je kunt niet naar een documentaire over een binnenste binnenland kijken of je ziet die arme ezeltjes met hun dunne pootjes enorme lasten berg op en berg af sjouwen en negen van de tien keer zit er op dat arme beest ook nog zo’n dikke troelo of troela die kennelijk het plaatselijk alom bekende supergezonde mediterrane dieet niet volgt. En ezeltjes kunnen toch al zo droevig kijken.

Over de foto. Ja ik weet dat dit geen kip is in de strikte zin van het woord, maar ik kon geen foto vinden van vogel kip en wel van ’n ander stuk pluimvee namelijk een fazant, samen met koeden van de hippieboer en die koei mogen dus niet meer.