Een bruggetje te ver

Veel en veel te ver, nog niet in de buurt was ik. Helemaal de deur niet uit geweest zelfs hoewel ik overmoedig al met één been in m’n buitenbroek stond. Gelukkig kreeg ik op tijd in de gaten dat het mijn vaste luie-donder-dag was want die valt steeds op een woensdag. Dus heb ik ijlings de stoeibroek weer aangetrokken en ben lekker warm achter een warme computer in een warme kamer gaan zitten.
Pfff dat scheelde niet veel.

Herfstkleuren

Vandaag weer eens gezellig naar het ziekenhuis geweest, het Maxima Medisch Centrum Veldhoven. Dat laatste moet er wel nadrukkelijk bij want om het allemaal zo makkelijk mogelijk naar de klant toe te communiceren is er vlakbij in Eindhoven nog een Maxima Medisch Centrum.
Hele busladingen zouden er dagelijks verkeerd afgeleverd worden als niet iedereen gezellig met de eigen auto ging. Op een paar excentriekelingen na, maar die weten wel hoe het haasje hoest.
Deze keer de oren, de jaarlijkse grote beurt en gelukkig hebben ze het wachten niet afgeschaft want anders was ik binnen vijf minuten klaar geweest en had ik dezelfde bus terug kunnen nemen. Maar dat werd niet de volgende en ook niet de daarop volgende…
Afijn ik ben weer thuis en nou de oogarts nog.

Alleen een flinke wind helpt hier

Ik sta voor het raam en denk. Ik denk wat raar dat ene blad aan die verder kale struik en zo groot. Kijkertje, grote joekel en dan zie ik — en u nou ook op de foto — dat het blad, duidelijk van een Plataan, gevangen zit in die struik en goed ook.
Dat blad komt zo maar een twee drie niet los, daar is een flinke wind voor nodig.
Even zo vrolijk toch een mooi gezicht en ik heb iets om naar uit te kijken.

Ik zou graag ’n keer in de Prut zitten

Hoeft niet tot aan m’n nek, staan net tot aan de enkels is ook goed, maar als ik een emmerlijst had zou deze wens op nummer één staan.
Veel mensen willen blijkbaar graag Napels zien of een kruisvaart maken op zo’n gigantische jan-kanker-boot en dan in Venetië worden opgewacht door honderden zwijgende Venetianen die als welkomstgroet de middelvinger opsteken — heb ik gezien op de televisie, krampen van het lachen.
Nee ik neem genoegen met de Prut… de Prut? Ja, zo heet de grensrivier tussen Roemenië en Moldavië, die in de Karpaten ontspringt en uitmondt in de Zwarte Zee en waar ik al twee keer een prachtige documentaire over gezien heb.  Maar het zal er wel niet meer van komen. Ook goed.

Nou ik er over nadenk

Nee, ik word er niet warm of koud van. Nou eerder koud maar verder doet het me niks. Niet zo als augustus, de meest ellendige onder de maanden of december met de opgeklopte vrolijkheid al of niet in een arrenslee.
In januari is alles weer normaal en word ik oprecht vrolijk van al dat geklaag door lieden die zich in de voorafgaande maand te buiten zijn gegaan aan sloeren en slempen. Maar november…neuh.

Ik zat er weer eens helemaal naast

Ik las de laatste tijd steeds vaker over influencers en moest dan automatisch aan influenza denken. Influenza is een deftig woord voor griep en kan ontaarden in longontsteking ook wel tering genoemd en dus dacht ik dat een influencer een teringlijder was. Dat vond ik eigenlijk wel erg vreemd, want wie zegt er nou van zichzelf als aanbeveling dat ie een teringlijder is? Ik heb als kind ook longontsteking gehad maar daar loop ik toch niet mee te koop.
Ik legde het probleem voor aan Hans die net op staatsbezoek was en hij begon hard te lachen en zei dat het niks met influenza te maken had maar dat het een engels woord was en invloedrijk persoon betekende.
Als een influencer, zei hij, op zijn you tube-kanaal de broek uittrok dan deden alle volgers, variërend van enkele duizenden tot meer dan een miljoen, dat ook.
Oh, zei ik, als ik dus steeds mijn alpinopetje draag op mijn site dan doet iedereen dat. Nee, zei hij toen, want jij bent geen influencer maar een ei. Oh, zei ik.

Te laat… veel en veel te laat

Ik lees op de site van het waterschap, waar ik iets anders wilde weten maar daarover een andere keer meer, dat de Groote Beerze tussen natuurgebied De Grijze Steen en Bladel op de schop gaat. U weet wel: weer lekker laten meanderen, stuwen weg, moerassen en kades beplant met knotwilgen en de hele flikkerse boel meer.
Prachtig, ik ben er gewoon opgewonden van want het is al een mooi gebied waar ik vaak gelopen heb op weg naar Grotezus. De fotootjes heb ik in 2009 gemaakt ten zuiden van De Grijze Steen in de Beemden.
Maar dan, terwijl ik het document dat ik gedownload heb op m’n gemak doorblader, valt mijn oog op de planning: begin werkzaamheden 2021! Jongens toch dan ben ik tachtig en kan ik er dan in met een scootmobiel met terreinbandjes? Zucht.