Troost

Ik was bezig een krachtige bouillon te trekken van vogel kip, gezonde groenten en exotische kruiderijen — nee nog geen zout, dat komt later — toen ik ineens moest denken aan wat ik diverse malen in de toonaangevende kwaliteitskranten had gelezen: kippensoep was het ultieme ‘troost-eten’.
Ik schonk daar toentertijd niet al te veel aandacht aan, verbaasde me hooguit over het feit dat er klaarblijkelijk veel leed was waar ik geen weet van had.
Maar terwijl de keuken en mijn neus zicht vulden met aangename geuren vroeg ik me geschrokken af of ik zonder de minste behoefte aan troost wel kippensoep mocht eten. Gelukkig kan tegenwoordig het Internet antwoord geven op alle vragen, maar ‘Mag ik kippensoep eten zonder troostbehoefte?’ was toch te moeilijk, weliswaar kwamen er tientallen hits maar geen enkele gaf een sluitend antwoord.

Later toen de soep klaar was schepte ik toch maar een geurend kommetje vol want zoals destijds ‘Petje Pitamientje’ in de pindakaasreclame zei: ‘Ik vind het gewoon lekker, stom hè!’

Ho ho… stop!

Volgens de nieuwe richtlijnen mag ik als kwetsende oudere geen bezoek ontvangen. Wat zegt u? Kwetsbare oudere, ja die ook. En de deur mag ik ook niet uit want ik kuch, hoest zelfs af en toe en snotter. Dat doe ik al m’n hele leven maar nu is het verdacht en nee… ik heb geen koorts.
Kortom, tot 1 april moet ik toe zien te komen met wat ik in huis heb en anders maar verhongeren in belang van het lieve vaderland. Ja ik ben gekke Gerretje.
Hopelijk tot 1 april.

Mooie tijden

Dit was nog in de goede oude tijd — vorige week woensdag — toen ik op weg naar Grotezus met de bus vast kwam te zitten in de modder omdat er weer zonodig een rontondetje aangelegd moest worden en de chauffeurmevrouw langs de blijkbaar verkeerde kant van de werkzaamheden probeerde te passeren. Muurvast, gezellig goeie praot meteen en haastige jongelui die te voet verder wilden en een gigantische bui met hagel en donder op hun kop kregen. Afijn, de volgende bus en ik was nog ruim op tijd voor de slok en voortreffelijke hap; maar dat is bekend.

Maar nu is alles anders, hier in Brabant moet iedereen thuis blijven, als het niet anders kan afstand bewaren, geen pootjes geven en als kers op de taart: zeker niet elkaar beklimmen en knuffelen!
De winnaar van de rittenkoers Parijs-Nice, die in afgeslankte vorm verreden wordt, staat eenzaam en alleen wat onzeker te lachen. Geen handjes, geen hotemetoten op het podium en geen kusdames. Ik zit te genieten.
Ben benieuwd wat onze nationale watjes dit weekend gaan doen behalve ieder hondsgezeik kermend op de grond gaan liggen, of ze nu ook elkaar nog steeds en masse bespringen als er ee doelpunt gemaakt is of dat ze nu eindelijk — waar ik al jaren voor pleit — elkaar goedkeurend toeknikken en desnoods bij een heel fraaie goal een goedkeurend duimpje opsteken. Ben benieuwd.

Boem is nog altijd ho

Het was weer eens tijd voor de kapper en dus in alle vroegte, ongeveer half elf, op pad. Het was lekker fris en mistig maar nou ook weer niet zó mistig. Toen ik linksaf de Aalsterweg op ging kwam er een loeiende ambulance aan en eenmaal om de hoek zag ik een auto in vol gevecht met een harmonicabus. Hoewel het bij nadere inspectie wel erg meeviel en de ziekenauto droop dan ook zwaar teleurgesteld weer af.
Er was een auto uit een uitrit pardoes de weg opgereden terwijl er een bus aankwam. Nou zie je natuurlijk zo’n bus makkelijk over het hoofd vooral als het druk is en heel misschien, je weet maar nooit en het is niet te bewijzen maar toch, zat de bestuurder wel te telefo…..
Dat dacht de kapper ook en omdat er niemand voor mij was kon ik meteen in de stoel gaan zitten. Het is altijd reuze gezellig bij de kapper, de tijd vliegt en na een half uur stond ik weer buiten en daar stonden de bus en de auto ook nog steeds. Niet even die kar terug de inrit opgeduwd en de bus die zo te zien niet veel schade had door laten rijden zodat de passagiers op tijd op de High Tech Campus hun verhaal kwijt konden en weer aan het werk gaan.
Nee, niks daarvan. Eerst de procedures en protocollen afwerken dus ik denk dat de hele handel er nog wel staat want goei werk heeft tijd nodig.

Gouden zaterdag

Na Black Friday waarop ik overspoeld werd met super kortingen is het nu gouden zaterdag, met een uitbundige zon die staat te stralen in een wolkenloze hemel. Terwijl ik me koester in dat zonlicht overdenk ik mijn zegeningen: de enorme hoeveelheden geld die ik gisteren bespaard heb. Ik had namelijk niks nodig en dus helemaal niks gekocht; tel uit je winst.

Helaas het is weer zover

Een uur langer slapen! Nee ik zeg niks meer. Maar over een kleine twee maanden worden de dagen alweer langer, zijn de ‘feest’dagen voorbij en kan voorzichtig de neus uit het warme schuilhol gestoken worden en het leven weer beginnen.

Gehacktballetjes

Hoewel er al vaker bij de maaltijd geen vlees op m’n bordje lag en ik toch zeer smakelijk smikkelde, had ik blijkbaar de Boze Boerenopstand en de beelden van hun opvatting over dierenwelzijn nodig om definitief te kappen met vlees.
Dan maar eens vleesvervangers proberen en zo kon het gebeuren dat ik bij de grootgrutter een pakje Gehacktballetjes van de Vegetarische Slager in m’n mandje mikte. Tien balletjes samen honderdzeventig gram, da’s mooi voor twee maaltijden. De eerste keer bakte ik de balletjes volgens de gebruiksaanwijzing bruin in een scheut olie. Een citaat uit Trouw beweerde op de verpakking: ‘Blind proevend zou je zeggen dat het vlees is.’ Ik moet zeggen dat het ook met de ogen open de structuur en de smaak had van gehakt maar dan gekruid op een manier die niet de mijne was. De volgende dag braadde ik ze kort aan om ze vervolgens te stoven in een saus van veel uien en peterselie met mosterd… beter, veel beter.
Maar de balletjes zijn gemaakt van onder andere bonen en tarwe en waarom zou ik dan geen bonen en tarwe eten, ik ben dol op bonen, bijvoorbeeld een stoofschotel van witte bonen met tomaten en snijbiet, heerlijk. Of een groenteschotel met — daar is de tarwe — couscous.

Afijn, voor mensen die het ‘vleesgevoel’ niet kunnen missen zijn het prima ballen en zeker een traktatie bij het borrelen met veel drank, mayonaise, mosterd en die mierzoete chilisaus, maar ik laat voortaan niet alleen het vlees maar ook de vleesvervangers bij meneer Appie gewoon aan mij voorbij gaan.

Naar Zuid-Laren

Nee, dat was Berend Botje en die kwam nooit weerom. Ik ben gewoon thuis en hier gebeurt gewoon niks dat vermeldenswaard is. Vandaar de mediastilte.

Het is weer voorbij

Nee, niet die mooie zomer want die maakt na een dipje een doorstart, met de bijbehorende hitteplannen en waarschuwingen om extra op kwetsbare groepen zoals ouderen te letten. Ben benieuwd of er deze keer nou wel iemand op de stoep staat met extra drinken — Dommelsch graag.

Nee, ik bedoel die heerlijke rust, geen auto te zien op de rondweg, geen fietser die de duik naar het tunneltje maakt. Maar dat is voorbij, de auto’s staan weer gezellig kop aan kont te snuffelen tijdens de spits en de mennekes en meidjes hebben in slordige ongeorchestreerd luidruchtige samenstellingen hun boeken opgehaald om er volgende week weer plankgas tegenaan te gaan.

Ja, wel nog even over de foto want daar is van alles op te zien: alle kleine lantarens staan scheef, van een beetje tot verrekkes veel en de scheiding tussen natuur en netjes loopt precies van links onder de bomen tot aan het trappetje bij de tunnel. Waarom juist daar? Geen idee.

Mij kan niks gebeuren

Ik kan rustig achterover leunen want de Buurtpreventie is paraat. Midden op de dag als het gevaar het grootst is wordt er spiedend rondgekeken. Hoera.