Triest

Ik had vandaag, zondag, al mijn woudlopersvaardigheden — in goed Nederlands Bushcraft Skills — nodig om een beetje rustig door mijn speeltuin te kunnen lopen.
En daardoor kwam ik langs dit bord — in goed Nederlands deze Display — en daar heb ik even onder m’n alpinopetje op mijn hoofd staan krabben.
Hier werd met lichtjes aanschouwelijk gemaakt hoeveel fietsers er zowel vandaag als dit hele al jaar voorbij waren gekomen in het kader van: ons Brabant fietst.
Brabant vervoerde ons al maar ons moet niet proberen om onze fiets in de bus mee te nemen. Gaat niet.
Even zo vrolijk een mooi bord, kost wat maar dan heb je ook wat en over dit prachtige snelfietspad zoeven best wel veel fietsers voorbij maar voor de rest is het meer: ons Brabant rijdt auto.
Ik was ondertussen razend nieuwsgierig naar de aantallen, maar helaas het werkte niet, een of andere vandaal had zijn of haar ontroering over zoveel moois niet anders kunnen uiten dan met grof geweld. Dood bord. Triest.

Zitten is het nieuwe roken

Jazeker, doorgeleerde deskundigen hebben dat onderzocht en akkoord bevonden. Staan moeten we, thuis, op het werk en uiteraard onderweg. Fietsers staan voortaan op de trappers, bejaarden staan in de bus want dat ruimt lekker op en automobilisten staan natuurlijk in de file.
Ik dacht even dat het meest idiote en irritante constante geleuter van het afgelopen jaar gekaapt zou worden door genderneutraal omdat bakfietsvaders nu ook van die strakke au-m’n-kloten-broeken dragen en onhandige gezichtsbelemmerende sjaals om de nek knopen, maar dat is maar een klein groepje groen-links-stemmers.
Nee hoor niks genderneutraal tijdens de feestelijkheden op de televisie, de heren strak in het pak en de dames in glitter met decolletés tot de navel.
Zolang de weervrouw nog op torenhoge stilettohakken staat en de weerman op comfortabele instappers, kan genderneutraal nog wel even in de kast blijven.

Het is nu buiten wel veel netter

Maar dat is dan wat mij betreft ook het enige voordeel. Al die frivole blaadjes van de bomen, het gras en overig groensel netjes geknipt gekamd en gekapt, alleen die parasiet daar in die grote kale boom in het midden is nog groen. Geen wonder dat de tovenaars vroeger, heel veel vroeger, nog ver voor dat ons oma gevechtspiloot was, dachten dat het eten van die rommel zoals mistletoe magische krachten gaf.
De lucht vind ik eigenlijk ook wel tamelijk slordig maar daar doe ik verder niks aan want dan kan ik wel aan de gang blijven in dit jaargetijde.
Overigens heb ik een krachtige cassoulet van bonen, savoie kool en vogel kip in de oven staan te slow cooken en die hoef ik straks alleen maar op te eten. Dat lukt wel.

Een bruggetje te ver

Veel en veel te ver, nog niet in de buurt was ik. Helemaal de deur niet uit geweest zelfs hoewel ik overmoedig al met één been in m’n buitenbroek stond. Gelukkig kreeg ik op tijd in de gaten dat het mijn vaste luie-donder-dag was want die valt steeds op een woensdag. Dus heb ik ijlings de stoeibroek weer aangetrokken en ben lekker warm achter een warme computer in een warme kamer gaan zitten.
Pfff dat scheelde niet veel.

Herfstkleuren

Vandaag weer eens gezellig naar het ziekenhuis geweest, het Maxima Medisch Centrum Veldhoven. Dat laatste moet er wel nadrukkelijk bij want om het allemaal zo makkelijk mogelijk naar de klant toe te communiceren is er vlakbij in Eindhoven nog een Maxima Medisch Centrum.
Hele busladingen zouden er dagelijks verkeerd afgeleverd worden als niet iedereen gezellig met de eigen auto ging. Op een paar excentriekelingen na, maar die weten wel hoe het haasje hoest.
Deze keer de oren, de jaarlijkse grote beurt en gelukkig hebben ze het wachten niet afgeschaft want anders was ik binnen vijf minuten klaar geweest en had ik dezelfde bus terug kunnen nemen. Maar dat werd niet de volgende en ook niet de daarop volgende…
Afijn ik ben weer thuis en nou de oogarts nog.

Alleen een flinke wind helpt hier

Ik sta voor het raam en denk. Ik denk wat raar dat ene blad aan die verder kale struik en zo groot. Kijkertje, grote joekel en dan zie ik — en u nou ook op de foto — dat het blad, duidelijk van een Plataan, gevangen zit in die struik en goed ook.
Dat blad komt zo maar een twee drie niet los, daar is een flinke wind voor nodig.
Even zo vrolijk toch een mooi gezicht en ik heb iets om naar uit te kijken.

Ik zou graag ’n keer in de Prut zitten

Hoeft niet tot aan m’n nek, staan net tot aan de enkels is ook goed, maar als ik een emmerlijst had zou deze wens op nummer één staan.
Veel mensen willen blijkbaar graag Napels zien of een kruisvaart maken op zo’n gigantische jan-kanker-boot en dan in Venetië worden opgewacht door honderden zwijgende Venetianen die als welkomstgroet de middelvinger opsteken — heb ik gezien op de televisie, krampen van het lachen.
Nee ik neem genoegen met de Prut… de Prut? Ja, zo heet de grensrivier tussen Roemenië en Moldavië, die in de Karpaten ontspringt en uitmondt in de Zwarte Zee en waar ik al twee keer een prachtige documentaire over gezien heb.  Maar het zal er wel niet meer van komen. Ook goed.