Winterklaar maken

Bij het korten van de dagen en het dalen van de temperatuur dacht ik dat het tijd werd om de kamer maar weer eens winterklaar te maken. Maar in plaats van de afscheiding die de kamer in tweeën deelde in volle eer en glorie te herstellen koos ik er voor om die radicaal te verwijderen en lekkere dikke overgordijnen van het plafond tot op de grond te installeren samen met paneelgordijnen als dubbele laag. Zo te zien zaten er al pluggen op de juiste plaats in het plafond
De rail van de tussenwand kon daar probleemloos voor gebruikt worden en dus waren er alleen nieuwe gordijnen nodig. en dus gezellig met mevrouw K naar de iKea.

Afijn, natuurlijk zat er een plug te weinig in het plafon en kwam ik er met mijn klopboor niet in en werd er een klusjesman gebeld die binnen 20 seconden klaar was, hielp met het ophangen van de rail en toen ik vroeg wat ikhem verschuldigd was bromde: ‘Tis goed meneer, lama zitte en houdoe’.
En toen begon het genaai en nou is het klaar en ik blij.

Structopaat in tijden van Corona

De losse ‘mandjes’ — makkelijke moestuin mini’s zoals ze officieel heten — zijn voor mijn balkon een zegen. En wel hierom. Omdat het balkon inpandig is en de balustrade van donker rookglas kan ik niks op de vloer zetten en dus had ik een rek gemaakt en daarop potten gevuld met potgrond. Matig succes, alleen pepers en tomaten lukten, maar boontjes, courgettes en aardappelen… janken met de pet op. Afijn dat is allemaal bekend.
Maar vorig jaar met vijf mini’s was het oogsten: snijbonen, worteltjes, sperziebonen, slaai en natuurlijk volop pepers. Dus besloot ik gedurende de wintermaanden om het aantal mini’s uit te breiden tot dertien en dus moest er een rek bijkomen en daar ben ik mee bezig geweest.

Edoch en hier komt de structopaat op het toneel: ik kan er niet tegen als de zijkanten gaan uitzakken, uitstulpen zo u wilt en ik naar een uitgezakte hobbezak moet kijken.
Denken, denken, peinzen, de meest ingewikkelde constructies werden bedacht en verworpen en uiteindelijk bleef er een simpel rekje van dunne latjes over. Ik blij.
En die Corona zegt u, wel die heeft er eigenlijk geen niks mee te maken.

Hout moet

Ja dat ook, maar ik bedoel natuurlijk houd moed. Want net als ik en ieder welvoelend mens krijgt u vast en zeker ook het dwarsgebakken schompes van dit gore grijze grauwe halfduistere weer.
Maar stilletjes heel voorzichtig worden de dagen al iets langer, vooral savonds en af en toe breekt heel aarzelend de zon door de mist of de laaghangende wolken. Vandaar.

Oogsttijd

De oogsttijd is begonnen. Nou eigenlijk oogsttijdje want door de ‘het-houdt-niet-over’ dagen lijkt de opbrengst te stagneren.
Afijn, na halsbrekende toeren op de trap, want die bonen hangen hoog, heb ik toch een maaltijdje bij elkaar gegraaid. De wortel is een bonus, maar de rest mag nog even blijven groter groeien. Je ziet ze niet en voorzichtig voelen laat ze groter lijken dan ze zijn. Maar dat is bekend, toch. De wortel heb ik rauw verslonden… heerlijk en de bonen gaan vanavond de pan in. Eigen schuld.

Gelukkig is er Den Bels

Om de vier jaar wordt het wereldkampioenschap voetballen gehouden. Om de vier jaar het Europees kampioenschap hollen, schoppen en gaan liggen met een bal. En om de vier jaar zijn er de olympische spelen. Allemaal in de zomer als de landelijke competitie afgelopen is. Dus slechts één jaar word ik niet geteisterd door opgewonden idioten.
Maar nu hebben de damesmevrouwen dat laatste vrije jaar ingepikt door ook te gaan voetballen en de gekte is tot het kookpunt gestegen. Oranje leeuwinnen heten ze alsof er geen heftige strijd is gevoerd voor genderneutraliteit tot op de plee aan toe.

Maar gelukkig is er Den Bels met de koers… snik. En vandaag won Wout Poels de koninginnenrit in de stromende regen in Frankrijk waar het altijd goed weer is!

Ze hebben er zin in en ik ook

Er viel trouwens wel meer te lachen want om een uur of tien ging de binnenbel: de loodgieter van boven of ik wat zeepsop voor hem had want dat waren ze vergeten. Ja, afwasmiddel was ook goed en een emmer hadden ze zelf wel. Natuurlijk had ik dat.
Na een uurtje werd het stil boven en toen ik nog later eens naar buiten keek was het busje van de loodgieter verdwenen… mèt mijn afwasmiddel.
En gelachen dat we hebben.

Wat heb ik nou aan m’n fiets hangen

Geen vrolijke gezichten? Terwijl iedereen als een kind zo blij is met dit heerlijke winterweer. Temperaturen net boven nul, druilerige regen af en toe overgaand in natte sneeuw, wat wil een mens nog meer.

Kijk daar pluk ik de vruchten van

Nou de blaadjes dus en de peterselie groeit en geurt of de pot nooit in de ijzige kou heeft gestaan. Zoals verteld heb ik de echte overblijvers meer beschut en wat warmer gezet, maar wel buiten maar deze mocht naar binnen.
Ik aarzelde wel want pogingen in andere jaren liepen steeds op een mislukking uit, of ze kregen luis of ze overleefde de plotselinge overgang niet. Hier gebeurt iets moois.

De hippieboer boert best

Een nieuwe stal in aanbouw en geen kleintje ook. Een open stal voor de koei denk ik en nee ik ben het niet gaan vragen. Op zaterdag met mooi weer zeker. Een vlugge foto van een veilige afstand durfde ik nog net.
Ookéeee, Jan-Diederik en z’n moeder kom je op zaterdag niet tegen, maar wel Jan-Diederik en z’n vader…en die moet zich dan ook een keer uitsloven.
Afijn, ik ben weer veilig thuis.

Wenskijken en wifi

Door dat voortdurende grijze weer ga ik rare kleuren zien en dat komt omdat de wens de moeder van de porseleinkast is en de vader van het verdronken kalf. Of zoiets.
Maar nu even iets totaal anders. Een paar dagen geleden kreeg ik een mailtje van mijn internet/televisie aanbieder, wiens naam ik niet zal noemen omdat het Ziggo is, vol goede raadtips om de wifi te verbeteren. Maar dat dat had ik lang geleden allemaal al gedaan en toch had ik een downloadsnelheid van amper 20 terwijl ik voor 200 betaalde.
Dat mailde ik dus terug en prompt kreeg ik het aanbod om een monteur langs te sturen en na een paar keer slikken van diepe ontroering zei ik ‘ja’. Dus gisteren kwam de mantjor zoals de Russen hem noemen en na een uurtje knutselen — nieuw aansluitkastje, dito kabel — en instellingen wijzigen zat ik plotseling op ruim 140. Dolle pret.

Tussen de buien door is het nat

Maar er is nog steeds niet genoeg gevallen om de droogte van de afgelopen zomer te compenseren.
Even zo vrolijk word ik er niet… inderdaad. Vooral dat grijze en donkere weer maakt mijn verlangen naar een heldere warme zomer alleen maar groter.
Daardoor smeed ik weer woeste plannen om mijn balkon voor eens en voor altijd om te toveren in een waarachtige lusthof vol smakelijke planten. Gebraden duiven hoeven er niet rond te vliegen maar eindelijk een overvloedige bonenoogst is wel het minste.
Ik heb goede hoop want het afgelopen jaar heb ik al rijke oogsten gehad van onder andere pepers — loeiheet lekker — en weelderige kruiden zoals salie — onmisbaar in bonenschotels — en peterselie waar ik nu nog van oogst.
En m’n lavendel heeft gebloeid alsof ie niks anders te doen had en volop bijtjes gelokt die dan plichtsgetrouw ook de eetbare planten een beurt gaven.
Ik heb er weer echt zin in.

Het was stil in Gennep

Behalve even in de lucht, maar dat was ook zo voorbij en toen keerde de rust weer terug. Ik wist natuurlijk dat zo ongeveer alle brave mensen weer aan het werk waren maar verwachte daarom juist een grote menigte wanhopige oppasopa’s en -oma’s met kleinkinderen en ‘Ach neem die van mijn vriendin er ook maar bij voor zolang; jullie zijn schatten’. Maar neen niet één, zouden de oudjes eindelijk verstand gekregen hebben en massaal in opstand gekomen zijn?
Op een enkele vertrouwde hondelaar en welgeteld een haastige holler na was het leeg, gewoon leeg helemaal alleen voor mij. Poeh hé.