De boeken kunnen weer dicht

Het probleem is opgelost, of eigenlijk was het geen probleem maar iets dat ik ergens tegenkwam en nog niet onder de knie had. Ik bedoel dus een object, een vlak of dondert niet wat kunnen vullen met een patroon. En dat patroon ook zelf eerst maken en dan als een ‘stijl’ opslaan.
Dat kan ik nu allemaal en dus heb ik me even uitgeleefd in bijgaand plaatje en nee… niet op het alpinopetje hoewel dat ook zou kunnen, want er zijn grenzen. In Frankrijk moet je in zo’n geval niet grenzen maar limieten zeggen, daar kunnen ze niet om lachen als je het expres fout doet.
Net als toen Hans in een franse kroeg waar we per ongeluk verzeild waren geraakt, vertelde dat als hij een slagerij zag met het opschrift ‘Boucherie’ hij dat heel onvriendelijk vond: ‘boe chérie’. IJzig stilzwijgen.
Dat een ‘souvenir’ volgens hem een ‘onderkomen’ was heeft ie toen maar niet verteld. Het zijn niet zulke lachebekjes die Fransen, dat Oranje met 2-0 gewonnen heeft vinden ze vast en zeker ook geen humor.

Tegenlicht

Natuurlijk heb ik niks tegen licht, maar het moet niet zo zijn dat ons moeder zou zeggen: ‘Eet dat kind wel goed.’ En als ik in deze gepolariseerde tijd moet kiezen tussen ‘knotje met’ en knotje zonder’ dan toch liever mèt.
Ikzelf kom op deze foto, die in het kader van ‘de beste camera is de camera die je bij je hebt’ met de aaiFoon is gemaakt, net terug van de Turkse buurtsuper waar ik  behalve kruiden een emmertje romige yoghurt heb gescoord. Hemels.
Dit is trouwens een van de weinige onbewaakte oversteekplaatsen — waar nu die bus rijdt tjoeke tjoekte vroeger de stoomtrein uit Hasselt — en  hier gebeurt dus nooit iets, iedereen kijkt goed uit.
Elders moet je op het groene licht vertrouwen maar daar liggen die bijdehante doorgeleerde deskundigen in hun bmw’s op de loer want een geschepte bejaarde mèt rollator levert al gauw 150 punten op en een scootmobiel minimaal 300.
Ja, zo gaat dat, ook op mooie zonnige dagen.

Een bruggetje te ver

Veel en veel te ver, nog niet in de buurt was ik. Helemaal de deur niet uit geweest zelfs hoewel ik overmoedig al met één been in m’n buitenbroek stond. Gelukkig kreeg ik op tijd in de gaten dat het mijn vaste luie-donder-dag was want die valt steeds op een woensdag. Dus heb ik ijlings de stoeibroek weer aangetrokken en ben lekker warm achter een warme computer in een warme kamer gaan zitten.
Pfff dat scheelde niet veel.

Herfstkleuren

Vandaag weer eens gezellig naar het ziekenhuis geweest, het Maxima Medisch Centrum Veldhoven. Dat laatste moet er wel nadrukkelijk bij want om het allemaal zo makkelijk mogelijk naar de klant toe te communiceren is er vlakbij in Eindhoven nog een Maxima Medisch Centrum.
Hele busladingen zouden er dagelijks verkeerd afgeleverd worden als niet iedereen gezellig met de eigen auto ging. Op een paar excentriekelingen na, maar die weten wel hoe het haasje hoest.
Deze keer de oren, de jaarlijkse grote beurt en gelukkig hebben ze het wachten niet afgeschaft want anders was ik binnen vijf minuten klaar geweest en had ik dezelfde bus terug kunnen nemen. Maar dat werd niet de volgende en ook niet de daarop volgende…
Afijn ik ben weer thuis en nou de oogarts nog.

Tis om te janken mevrouw den dokter

De elfde van de elfde, traditiegetrouw begint dan het gejeuk over Carnaval. Ben ik aan gewend, kan ik mee leven. Het bedelen door kinderen van rijke ouders, dat zo populair is in de Randstad is hier hier in de voormalige Generaliteitslanden, zeg maar de kolonies van de Zeven Provinciën niet echt een succes geworden. Ik heb er tenminste geen last van hoewel ik ze een aantal jaren geleden toen de hele bende inclusief beschermouders op de stoep stond, alleraardigst heb toegesproken maar uiteraard niks toegestopt.
Maar nou is het plotsklaps ook hier te lande in de mode om het einde van de eerst wereldoorlog te herdenken en tot overmaat van ramp hebben vier rare chinezen bedacht dat 1111 = 4 keer 1 en besloten om die dag voortaan de ‘Dag van de vrijgezel’ te noemen maar dan op z’n chinees.
Dus rook de misselijk makende middenstand omzet en had ik vanmorgen al diverse mailtjes met de oproep om vooral  al dat voordeel niet te missen op ‘Singles Day’.
En toen begon het te regenen.

Alleen een flinke wind helpt hier

Ik sta voor het raam en denk. Ik denk wat raar dat ene blad aan die verder kale struik en zo groot. Kijkertje, grote joekel en dan zie ik — en u nou ook op de foto — dat het blad, duidelijk van een Plataan, gevangen zit in die struik en goed ook.
Dat blad komt zo maar een twee drie niet los, daar is een flinke wind voor nodig.
Even zo vrolijk toch een mooi gezicht en ik heb iets om naar uit te kijken.

Ik zou graag ’n keer in de Prut zitten

Hoeft niet tot aan m’n nek, staan net tot aan de enkels is ook goed, maar als ik een emmerlijst had zou deze wens op nummer één staan.
Veel mensen willen blijkbaar graag Napels zien of een kruisvaart maken op zo’n gigantische jan-kanker-boot en dan in Venetië worden opgewacht door honderden zwijgende Venetianen die als welkomstgroet de middelvinger opsteken — heb ik gezien op de televisie, krampen van het lachen.
Nee ik neem genoegen met de Prut… de Prut? Ja, zo heet de grensrivier tussen Roemenië en Moldavië, die in de Karpaten ontspringt en uitmondt in de Zwarte Zee en waar ik al twee keer een prachtige documentaire over gezien heb.  Maar het zal er wel niet meer van komen. Ook goed.