Het is gelukt het is gelukt… snurk

Natuurlijk ben ik nog niet helemaal tevreden maar voor de tijd zijnde zoals de Engelsen zo mooi kunnen zeggen maar dan op z’n Engels natuurlijk, is het goed zo.
En het ging nog veel vlugger ook dan ik gedacht had en de fotootjes en vidiootjes en en… snurk.

Werk in uitvoering

Dit weekend krijgt alles hier een nieuw uiterlijk, een complete make over dus zeg maar. Dat gaat niet zonder slag of stoot, af en toe zal ik wel onbereikbaar zijn of verschijnen er rare dingen op uw scherm, akelige mededelingen of onzedelijke voorstellen.
Vrees niet, dat ligt aan mij.

Ronduit lekker dagelijks brood

Dat moet nog blijken? Nee hoor, want alleen de vorm is anders. Het recept, vijftig rogge vijftig tarwe en niet te hoog gebakken zodat het langer smakelijk blijft, is hetzelfde als altijd. Maar ik zag op de Duitse Fernsehen een oud vrouwtje diezelfde inkepingen maken en dacht dat wil ik ook. Vandaar.
Dat vrouwtje had trouwens een hout gestookte stenen oven en haar rogge werd gemalen door een naastgelegen kleine watermolen en ze had varkens en kippen en eenden los rondlopen op haar landgoedje omringt door hoog geboomte en ik zat ademloos te kijken want ik zag het paradijs, anno nu.

Nulli cedo

Zoals al ooit eerder gememoreerd hadden wij deze spreuk op onze baret staan tijdens de eerste twee maanden van de dienstplichten en betekent: Ik wijk voor niemand.
Daar moest ik vast aan denken toen ik in Praag deze foto maakte, want zolang was ik toen nog niet uit dienst en Nel kende ik maar al te goed ondertussen.

Proost mevrouw

Het was op een hoek van het Wenceslausplein dacht ik. Voorin marmeren staantafeltjes waar hele- en enkele halveliterpullen in hoog tempo werden aan- en afgevoerd. Dieper de zaak in kon je ook eten en zitten. Een gezellige tent met tl-verlichting en met zonder muziek. Iedereen, jong en oud en van elke rang en stand kwam er eentje vatten.
Ook de agent die het verkeer in de gaten hield en zonodig regelde kwam even binnen, veel te regelen was er toen toch niet. Ik mocht er graag ook even binnenkijken.
Op Google maps gezocht maar op die plaats is nu alleen een Mc Donalds te vinden. Zucht.

Praag 1968

Ineens schoot me te binnen dat het deze maand vijftig jaar geleden is dat er een abrupt einde aan de Praagse lente kwam door de inval van de troepen van het Warschau Pact. Twee weken daarvoor was ik in Praag met mijn ex, die toen nog niet ex was.
Het was inderdaad zeer ontspannen in Praag, hoewel de dagelijkse praktijk van het starre communisme nog volop aanwezig was vooral in staatswinkels.
Natuurlijk waren er hippies net als wij en al snel hadden we contact met een paar studenten die ons wegwijs maakten in het bruisende uitgaansleven en pils is uitgevonden in Tsjechië, dus schep op die pap. Niemand hield het voor mogelijk dat de Rus roet in het eten zou strooien, maar de afloop is bekend.
Merkwaardig dat er in de media met geen woord over gerept is.

Van onbespoten gedrag

Jazeker want deze eerste pepers zijn met niets anders dan zacht water, veel liefde en op tijd een lekker schepje compost aan de natuur ontworsteld. Of liever gezegd door haar met gulle hand geschonken want het is een best peperjaar en de drie planten hangen vol.
Vrijdagavond hoorde ik van Monty Don dat je de pepers die al rood zijn moet plukken want dat stimuleert de plant en dan blijft ie nog veel langer goedgeefs.
Het nieuwe mes mag natuurlijk ook op de foto want daar worden de pepers uiteindelijk mee geslacht, toch.

Mijn eerste en eeuwige liefde

Messen! Als kleuter die maar net kon lezen en dat vol overgave deed, was ik altijd voorbereid en uitgerust om op een onbewoond eiland aan te spoelen. En ook al beweerde mijn moeder dat die kans erg klein was, ik geloofde haar niet want in mijn boeken gebeurde dat met de regelmaat van een baggermolen. En ik wist hoe regelmatig dat was want er lag toen net een baggermolen in het kanaal, praktisch voor onze deur.
Maar ik dwaal weer af. Ik had dus altijd een rolletje koperdraad in m’n broekzak — om konijnen te strikken— een doosje lucifers en natuurlijk een zakmes.
Dat mes kreeg ik altijd met mijn verjaardag van een tante omdat ze mijn naam Marten Paul zo mooi vond en dat was een echt mes, een zogenaamde kniep, want ik had haar nauwkeurig geinstrueerd.
Een echt scherp mes dus en daar werd toen niet moeilijk over gedaan, een kind moest nog veel leren en dat ging het beste door schade en schande.
Afijn, ik heb al mijn vingers nog en mijn onvoorwaardelijke liefde voor messen is altijd gebleven en het mes op de foto is m’n nieuwste aanwinst, een koksmes van de firma Böker uit Solingen met een lemmet van damaststaal en een heft van olijfhout.
Ik ben weer helemaal verliefd.

Ze willen me gierend gek maken

Wie ze is? Nou de mensen achter WordPress, de software waar deze site opdraait. Die hebben weer iets nieuws bedacht, iets geweldigs uiteraard en daar geven ze alvast een voorproefje van. In een volgende update moet iedereen er aan geloven, maar mijn site is daar niet ‘ready’ voor en dan wordt alles een grote puinzooi.
Ik ben al dagen aan het wroeten in nieuwe thema’s die wel voldoen aan de eisen van deze tijd. Maar die zijn allemaal zo lelijk!
Vandaar deze foto van een weerkundige depressie — nondeju een paar tellen nadat ik deze foto gemaakt had kwam het met bakken uit de lucht — om aan te geven dat ik bijna in een geestelijke depressie zou kunnen belanden. Grote genade.
Ik duik toch maar liever weer eens diep in de code.

Dommelsch wat krijgen we nou

Ik ga het niet over het ontwerp van het nieuwe blikje Dommelsch hebben, afgezien dan van het verkeerde rood, de beroerde spatiëring en het feit dat de naam Dommelsch wel erg z’n kop stoot tegen de bovenkant.
Maar dat er pontificaal vermeld staat ‘Aan de Dommel gebrouwen’ is wel een erg vrije interpretatie van de werkelijkheid. De brouwerij ligt weliswaar in het plaatsje Dommelen, maar aan het riviertje de Keersop en niet aan de Dommel die stroomt namelijk negenhonderd meter verderop. Wat zullen we nou krijgen.

zesendertig komma zes graden

Dat was gisteren hier de hoogst gemeten temperatuur. Op het vliegmachineveld wel te verstaan maar daar is het open en hier niet, hier is veel steen dus kun je nagaan. Er was dan ook geen kip op straat te bekennen, normaal ook niet maar nu zelfs geen mens.
Over de afgelopen nacht kan ik kort zijn: af en toe moet ik buiten bewustzijn geraakt zijn want van het onweer en de regen kan ik me nauwelijks iets herinneren en uiteindelijk werd het ochtend. Gauw de boel open en door laten tochten en toen sloeg de verbijstering helemaal toe, want ondanks dat het volgens het KNMI buiten eenentwintig graden was, steeg de temperatuur hier binnen razendsnel tot boven de achtentwintig.
Dan maar weer dicht alles, het hoofd in wanhoop geheven en wachten op betere tijden.

Nog even dan over schoenen en winkels

Ik heb altijd moeten lachen om damesmevrouwen die zuchtend en steunend, zeg maar kermend geen keuze konden maken uit de stapel schoenen die was aangesleept.
Ik wist altijd op voorhand al precies wat ik hebben wou en kon mijn bezoek aan een schoenen- of klerezaak tot een minimum beperken.
Maar met de komst van het internet zijn de tijden veranderd. Omdat in dit geval Innov8 voor kort geen webshop had was ik voor de ideale schoen nog afhankelijk van een winkel die natuurlijk juist die schoen niet op voorraad had.
Afijn en … wat zegt u, of ik tussen september 2015 en augustus 2018 geen schoenen gekocht heb? Nee, ik had niks nodig.

Nieuwe winterschoenen

Tijdens een hittegolf, die hier op het vliegmachineveld en dus ook bij mij in het zwervershol al zevenentwintig dagen duurt met temperaturen die oplopen tot boven de zesendertig graden, bestel ik halfhoge winterschoenen met een waterdichte gore-texlaag. Zonnesteek dus? In het geheel niet want juist nu zijn die schoenen in de aanbieding en ook nog eens in een mensvriendelijke kleurstelling. Dit in tegenstelling tot het model tweeduizendnegentien dat alweer door een geblinddoekte kleurenblinde idioot ontworpen is. Bovendien kon ik ze nu als ‘bloody foreigner from the continent’ voor het eerst online bestellen en dus sloeg ik afgelopen vrijdag bliksemsnel toe met mijn kredietkaart en vanmiddag om halftwee stond de elektrisch aangedreven bakfietskoerier met verhitte konen aan de deur en waren we allebei gelukkig.

Natuur

Drie mennekes met drie stoeltjes, ’n plastic tas en een boenke-boenke-dreunmasjien hebben op één scooter de schaduw opgezocht. Normaal zou je zeggen met dit weer maar er is iets vreemds aan de hand daar in de schaduw van die knoeper van ’n eikenboom.
Het lawaaiapparaat is aan de overkant van het water waar ik sta nauwelijks te horen en de heren zitten op hun gemak om zich heen te kijken, naar de hondelaars en de spaarzame haastige holler, praten wat met elkaar en kijken niet op hun schermpjes.
Dat doet de natuur.