Het spel is op de wagen

De zeer uitgebreide familie esdoorn heeft er duidelijk zin in en staat al te vlammen in het zonnetje en als de nachten even flink koud willen worden volgt de rest vanzelf.
Wie weet wordt het een prachtig najaar vol schitterende kleuren. Ho gnak.

Iets heel anders waar ik ook erg vrolijk van werd was een bericht dat er in verband met een NAVO oefening 50.000 Engelse militairen waren geland in Rotterdam waaronder de beroemde ‘black rats’. Dan moet je toch wel erg relaxed zijn om je elitetroepen de zwarte ratten te noemen. Dat zie ik een ander leger nog niet doen, bijvoorbeeld de Franse ‘blauwe kakkerlakken’ of de Turkse ‘grijze varkens’. Ho giechel.

Een nazomer vol zon en schijn

Ik had bij de apotheek — alweer? Ja alweer — een voorstel gedaan om mijn bezoeken aan de vierentwintig-op-zevenautomaat tot een minimum te beperken en tot mijn verbazing werd er onmiddellijk instemmend geknikt.
En werkt het, nee dus en zodoende liep ik vanmiddag weer eens vrolijk fluitend door het park naar huis en zag dat de lantarenpalen nog schever stonden en dat her en der verstrooid over het gras lieden zich koesterden in de misschien wel laatste zonnestralen — we zijn ook niet erg verwend natuurlijk de afgelopen zomer.
Net als de dakloze stoepdame gisteren die zich niet alleen voorzien had van een krant maar ook een volle pot thee. Dat vond ik vreemd, want waar bereidt een dakloze een verkwikkende drank of zou ze een complete inventaris meesjouwen in een winkelwagentje? Maar geen spoor daarvan, hoe ik ook speurend rondkeek.
En toen stond ze op, pakte haar boeltje bij elkaar en verdween in een riant hoekhuis met voor- en achtertuin. Nou moe.

Nieuw bord ouwe koek

Dit zocht ik op de site van waterschap De Dommel, maar erg veel wijzer werd ik er niet van want er stond precies hetzelfde als op het bord, niets meer en niets minder.
Nou maakt dat niet uit want ik wist precies wat het plan inhield omdat er enkele jaren geleden soortgelijke constructies in de Tongelreep waren geplaatst.
En uiteraard had ik daar foto’s van en even uiteraard kon ik die — als gekend structopaat — gemakkelijk vinden.
Hadden ze die dingen niet kunnen plaatsen toen ze een paar jaar geleden de Dommel helemaal hebben schoon gemaakt en heringericht? Nee, want niet werk krijgen maar werk houden is de kunst.

Te laat… veel en veel te laat

Ik lees op de site van het waterschap, waar ik iets anders wilde weten maar daarover een andere keer meer, dat de Groote Beerze tussen natuurgebied De Grijze Steen en Bladel op de schop gaat. U weet wel: weer lekker laten meanderen, stuwen weg, moerassen en kades beplant met knotwilgen en de hele flikkerse boel meer.
Prachtig, ik ben er gewoon opgewonden van want het is al een mooi gebied waar ik vaak gelopen heb op weg naar Grotezus. De fotootjes heb ik in 2009 gemaakt ten zuiden van De Grijze Steen in de Beemden.
Maar dan, terwijl ik het document dat ik gedownload heb op m’n gemak doorblader, valt mijn oog op de planning: begin werkzaamheden 2021! Jongens toch dan ben ik tachtig en kan ik er dan in met een scootmobiel met terreinbandjes? Zucht.

De kringloop in ouwe prenten

Ha nee, gelul want het zijn eigenlijk kersverse foto’s. Maar ik kan het foppen niet laten omdat het zo gemakkelijk gaat, nee niet even een filtertje overheen halen, dat nou ook weer niet, er komen maskers, geheime handelingen en uiteraard gefluisterde bezweringsformules aan te pas, dat snapt u.
Doet me denken aan lang geleden aan mijn nieuwe vijver die maar niet helder wilde worden ondanks speciale planten, watervlooien en weet ik wat nog meer. Niks hielp tot Guus langskwam met een speciaal poeder en een bindende toverspreuk uitsprak.
En verdomd de volgende morgen was het water in de vijver helder en kon ik de vissen tellen als die rotreiger ze niet allemaal opgevreten had. De vuile visser in troebel water.

Hij komt hij komt…
en het is er echt weer voor

Jazeker, op alle media gaat het over de goedheiligman en vooral zijn knecht, die zoals wij allen weten eigenlijk een slaaf is. Ik bedoel natuurlijk een tot slaaf gemaakte net als de bakkersknecht en het hulpje van de slager.
Maar de knecht van Sinterklaas is zwart en die van de bakker en slager zijn wit en witte slaven bestaan gewoonweg niet en dus moet zwarte Piet ook wit. Duidelijk.
Het committee dat de intocht van Sinterklaas regelt had dit jaar nou eens niet voor een verweg wingewest gekozen want daar wonen alleen maar pro-piet-proleten die de engelstalige borden van de anti-piet-partij niet kunnen lezen zoals in Meppel of in staat zijn om weer een bisschop en zijn gevolg een kopje kleiner te maken denk aan Dokkum, maar voor het hart van de beschaving, nou ja bijna, Zaanstad.
En dus dachten ze met alleen roetveegpieten te kunnen volstaan tot een van de organiserende klaasverenigingen het genoeg vond: ‘We gaan tot en met bruin en niet verder!’ Oproer in eigen gelederen.
Afijn, u hebt het allemaal kunnen lezen in de landelijke kwaliteitskranten of kunnen horen en zien aan de publieke babbeltafels. En daarom stel ik voor dat volgend jaar Hans Teeuwen verkleed als Sinterklaas vergezeld door de leden van Jiskefet uitgedost als Barbies aan nepparachutes worden neergelaten in de zwaarbewaakte studio van het Sinterklaasjournaal. Dixi.

Komt allemaal door Charles Aznavour

Gaat ie toch nog dood en hij was zo mooi op weg om altijd te blijven leven en van mij mocht ie als ie maar niet ging zingen waar ik bij was.
Afijn door die franse Frankie Sinastra of eigenlijk andersom moest ik weer aan de Poort van Kleef en andere fameuze kroegen van toen denken en dan ga ik in ouwe foto’s zitten rommelen en dan is het bedtijd voor ik er erg in heb.
Links is Frans Babylon dat was een dichter, daar gooide je een pils in en dan kwam er een poem uit. Maar nou doe ik hem tekort. En rechts de beroemde Piet van café Olympiade, beter bekend als café Piet en Cis. Die gooide zich zelf wel vol en iedereen die hem niet aanstond z’n kroeg uit. Nou was dat niet erg, want je liep gewoon om en ging via de achterdeur weer naar binnen en gewoon door met waar je mee bezig was: zwetsen, roken en zuipen.

Heet… wat heet heet

Of het door de overvloedige zonneschijn komt of door iets anders, maar de pepers van mijn balkon zijn heet, heet, moeder wat zijn ze heet. Zelfs met de zaadjes en zaadlijsten verwijderd branden ze de bek uit. Maar wel lekker, vreselijk lekker zelfs.
Ik had een cassoulet gemaakt van kippenbouten, witte bonen geweekt met salie, veel knoflook en uien, wordel, spruiten en slechts een half pepertje en ik stond ouderwets in vuur en vlam. De tranen van gelukzaligheid biggelden over m’n wangen.
De gasexplosies een paar uur later waren niet alleen oorverdovend maar zouden een complete aanvalseenheid van een vijandelijk leger voor minstens een halve dag kunnen uitschakelen.

Ik had dat ook met mijn rijkgevulde jas

Een jaar of acht negen geleden toen het plotseling stervens koud werd wilde ik een rijkgevulde winterjas bestellen en wat denk je… uitverkocht.
Rillend kwam ik de winter door met het vaste voornemen om zo gauw die rijkgevulde jas weer op voorraad was meteen toe te slaan.
En jawel, reeds in juli had ik de jas in huis en wachtte ongeduldig op de komende kouwe dagen; en jawel, die kwamen niet.
Tot diep in januari van het volgende jaar liep ik te zweten als een koekoeksklok in die rijkgevulde jas. Leed.
Het zelfde dreigt nu te gebeuren met mijn prachtige nieuwe wollen alpinopet: de zon schijnt in een strakblauwe hemel en het is onmogelijk om buiten een zwart wollen petje te dragen zonder dat de harses smelten. Leed.

Winterklaar

Omdat het vidiootje dat hier oorspronkelijk stond eindeloos stond te strandballen voordat het ten lange leste… hè hè puf puf… eens in beweging wilde komen, nu een gifje met de zelfde boodschap. Maar wel veel vlugger ook nog.