Moet ook gebeuren… af en toe

Stofzuigen, dweilen je ontkomt er niet aan. Zelfs ik niet en ik heb toch een afspraak met stof en vuil om mijn huisje stilletjes voorbij te gaan. Werkt niet.
Gelukkig hebben ze tegenwoordig, al een hele tijd eigenlijk, van die handige flappendweilen. Bespaart je een hoop gebuk en gewring zoals met een ouderwetse dweil om een schrobber, pfff.
Ik moet ineens denken aan een artikel in een van onze landelijke dagbladen over hoe goed de Denen de zorgkosten in bedwang houden. Let op, een speciaal daarvoor opgeleid bijdehante kutje leert een oude man van vierentachtig die al twee keer een nieuwe heup heeft gekregen hoe hij moet stofzuigen.
Dan kan hij geheel zelfstandig zijn flatje schoon houden en heeft hij geen bijdrage van de gemeente meer nodig, zodat de gemeente dat geld kan besteden aan speciaal opgeleide bijdehante kutjes. Ja, die Denen daar konden we een voorbeeld aan nemen.

Het gaat maar door

De zomer weet van geen wijken in ons kouwe kikkerlandje. Terwijl in de landen om ons heen de auto’s vrolijk door de straten dobberen en oude vrouwtjes op de rug van stoere brandweermannen in veiligheid gebracht worden, schijnt bij ons volop de zon zoals hier achter het stille klooster dat allang geen klooster meer is.
Sterker nog, het is nog steeds blote-voeten-open-deurweer.

Ik maak me zorgen

Freddy Quin ook maar die uitte zijn zorgen zingend en in het Duits en zingen doe ik alleen als ik zeker weet dat er mijlen in de omtrek niemand is die me kan horen.
Maar dit terzijde.
Ik maak me zorgen omdat het niet klopt wat de natuur te voorschijn tovert. Nog nooit is de Robinia zo vroeg geel aan het worden en met blaadjes aan het smijten als nu. En sommige struiken zijn al kaal zonder dat er ook maar een zweem van verkleuring te zien is geweest en dat komt niet door de zwarte-piet-discussie maar door de aanhoudende droogte.
Ik hou m’n hart vast voor als de platanen en eiken aan de beurt zijn.

Echt wat je noemt heerlijk hooiweer

Misschien wel met ruim zevenentwintig graden wat te warm. Maar voor de zonsnakkers onder ons een uitgelezen buitenkansje. Wel ligt er op de stoep een steeds dikker wordend laagje gele blaadjes van de Robinia want die blijven vallen en glinsteren in het zonlicht als stofgoud.

De vrijdagse kringloop

Ik kon gewoon doorlopen want de hekken waren weg en de straat grotendeels bestraat, alleen aan de kant waar met bobbelstenen een soort parkeerhavens werden gecreëerd was nog niet alles klaar.
De herfstkleuren werden nog onder de pet gehouden, want zoals ik al zei de nachten zijn te warm, maar er is nog tijd zat. Even zo vrolijk was het genoegelijk kuieren en de de palen in de meanders waren al geslagen maar van de boomstronken nog geen spoor. Blijkbaar zijn er twee aparte ploegen en terwijl ik dat allemaal stond te bekijken en te kieken kwam er plots een dame in een kano voorbijfietsen.

Het spel is op de wagen

De zeer uitgebreide familie esdoorn heeft er duidelijk zin in en staat al te vlammen in het zonnetje en als de nachten even flink koud willen worden volgt de rest vanzelf.
Wie weet wordt het een prachtig najaar vol schitterende kleuren. Ho gnak.

Iets heel anders waar ik ook erg vrolijk van werd was een bericht dat er in verband met een NAVO oefening 50.000 Engelse militairen waren geland in Rotterdam waaronder de beroemde ‘black rats’. Dan moet je toch wel erg relaxed zijn om je elitetroepen de zwarte ratten te noemen. Dat zie ik een ander leger nog niet doen, bijvoorbeeld de Franse ‘blauwe kakkerlakken’ of de Turkse ‘grijze varkens’. Ho giechel.

Een nazomer vol zon en schijn

Ik had bij de apotheek — alweer? Ja alweer — een voorstel gedaan om mijn bezoeken aan de vierentwintig-op-zevenautomaat tot een minimum te beperken en tot mijn verbazing werd er onmiddellijk instemmend geknikt.
En werkt het, nee dus en zodoende liep ik vanmiddag weer eens vrolijk fluitend door het park naar huis en zag dat de lantarenpalen nog schever stonden en dat her en der verstrooid over het gras lieden zich koesterden in de misschien wel laatste zonnestralen — we zijn ook niet erg verwend natuurlijk de afgelopen zomer.
Net als de dakloze stoepdame gisteren die zich niet alleen voorzien had van een krant maar ook een volle pot thee. Dat vond ik vreemd, want waar bereidt een dakloze een verkwikkende drank of zou ze een complete inventaris meesjouwen in een winkelwagentje? Maar geen spoor daarvan, hoe ik ook speurend rondkeek.
En toen stond ze op, pakte haar boeltje bij elkaar en verdween in een riant hoekhuis met voor- en achtertuin. Nou moe.

Nieuw bord ouwe koek

Dit zocht ik op de site van waterschap De Dommel, maar erg veel wijzer werd ik er niet van want er stond precies hetzelfde als op het bord, niets meer en niets minder.
Nou maakt dat niet uit want ik wist precies wat het plan inhield omdat er enkele jaren geleden soortgelijke constructies in de Tongelreep waren geplaatst.
En uiteraard had ik daar foto’s van en even uiteraard kon ik die — als gekend structopaat — gemakkelijk vinden.
Hadden ze die dingen niet kunnen plaatsen toen ze een paar jaar geleden de Dommel helemaal hebben schoon gemaakt en heringericht? Nee, want niet werk krijgen maar werk houden is de kunst.

Te laat… veel en veel te laat

Ik lees op de site van het waterschap, waar ik iets anders wilde weten maar daarover een andere keer meer, dat de Groote Beerze tussen natuurgebied De Grijze Steen en Bladel op de schop gaat. U weet wel: weer lekker laten meanderen, stuwen weg, moerassen en kades beplant met knotwilgen en de hele flikkerse boel meer.
Prachtig, ik ben er gewoon opgewonden van want het is al een mooi gebied waar ik vaak gelopen heb op weg naar Grotezus. De fotootjes heb ik in 2009 gemaakt ten zuiden van De Grijze Steen in de Beemden.
Maar dan, terwijl ik het document dat ik gedownload heb op m’n gemak doorblader, valt mijn oog op de planning: begin werkzaamheden 2021! Jongens toch dan ben ik tachtig en kan ik er dan in met een scootmobiel met terreinbandjes? Zucht.

De kringloop in ouwe prenten

Ha nee, gelul want het zijn eigenlijk kersverse foto’s. Maar ik kan het foppen niet laten omdat het zo gemakkelijk gaat, nee niet even een filtertje overheen halen, dat nou ook weer niet, er komen maskers, geheime handelingen en uiteraard gefluisterde bezweringsformules aan te pas, dat snapt u.
Doet me denken aan lang geleden aan mijn nieuwe vijver die maar niet helder wilde worden ondanks speciale planten, watervlooien en weet ik wat nog meer. Niks hielp tot Guus langskwam met een speciaal poeder en een bindende toverspreuk uitsprak.
En verdomd de volgende morgen was het water in de vijver helder en kon ik de vissen tellen als die rotreiger ze niet allemaal opgevreten had. De vuile visser in troebel water.

Hij komt hij komt…
en het is er echt weer voor

Jazeker, op alle media gaat het over de goedheiligman en vooral zijn knecht, die zoals wij allen weten eigenlijk een slaaf is. Ik bedoel natuurlijk een tot slaaf gemaakte net als de bakkersknecht en het hulpje van de slager.
Maar de knecht van Sinterklaas is zwart en die van de bakker en slager zijn wit en witte slaven bestaan gewoonweg niet en dus moet zwarte Piet ook wit. Duidelijk.
Het committee dat de intocht van Sinterklaas regelt had dit jaar nou eens niet voor een verweg wingewest gekozen want daar wonen alleen maar pro-piet-proleten die de engelstalige borden van de anti-piet-partij niet kunnen lezen zoals in Meppel of in staat zijn om weer een bisschop en zijn gevolg een kopje kleiner te maken denk aan Dokkum, maar voor het hart van de beschaving, nou ja bijna, Zaanstad.
En dus dachten ze met alleen roetveegpieten te kunnen volstaan tot een van de organiserende klaasverenigingen het genoeg vond: ‘We gaan tot en met bruin en niet verder!’ Oproer in eigen gelederen.
Afijn, u hebt het allemaal kunnen lezen in de landelijke kwaliteitskranten of kunnen horen en zien aan de publieke babbeltafels. En daarom stel ik voor dat volgend jaar Hans Teeuwen verkleed als Sinterklaas vergezeld door de leden van Jiskefet uitgedost als Barbies aan nepparachutes worden neergelaten in de zwaarbewaakte studio van het Sinterklaasjournaal. Dixi.