Het Berkenlaantje

Dit is het Berkenlaantje op de Cartierhei, een dijkje door een zeer drassig vennengebied zodat Baron de Cartier met droge voeten kon gaan jagen op drijvend pluimvee. Toen die hei nog van hem was, lang geleden.
Nu is het een paadje vol wortels van de berkenbomen waar je zo heerlijk over kunt struikelen en op je platte bek gaan. Vooral als er sneeuw ligt zoals op 9 januari 2010 toen ik op weg was naar Grotezus. Dat deed ik toen nog, nu zou ik dat niet meer in m’n hoofd halen vanwege de ‘fysiek’.
Ik kom erop omdat ik deze foto tegenkwam toen ik heel iets anders aan het zoeken was en ineens moest denken aan de laatste wens van Grotezus, namelijk gecremeerd en uitgestrooid worden — na haar dood uiteraard — op het Berkenlaantje.
Ik hoop voor haar jongens dat er dan geen sneeuw ligt. Ikzelf zal er helaas niet bij kunnen zijn want dan sta ik allang aan de toog bij de heilige Bacchus daarboven met alle ouwe maten en houwen we alvast een kruk vrij voor Grotezus.

Frivole luchten en een duidelijk geval van jammer maar helaas

Nog slaapdronken open ik de gordijnen en brul enthousiast: ‘Doe dat licht uit, witte wel wá dá kost!’ Nou niks dus want het is de zon die als een gek staat te schitteren in een vooroorlogse strakblauwe lucht. Nondecato da’s lang geleden en behaaglijk koester ik me in de alles helende stralen en knaag een bammetje — eerst koffie.
Als ik via de glasbak op weg ga naar meneer Albert komen er prachtige wolken aanzeilen die lichtzinnige luchten vol beloften van betere tijden beloven.
Bij de bushalte probeert coca cola ons wijs te maken dat hun suikerwater de beste keus is maar achtergelaten blikjes vertellen een ander verhaal: één maal 0% uilenzeik en één maal suikertroep van de concurrent. Jammer maar helaas.

Wat heb ik nou aan m’n fiets hangen

Geen vrolijke gezichten? Terwijl iedereen als een kind zo blij is met dit heerlijke winterweer. Temperaturen net boven nul, druilerige regen af en toe overgaand in natte sneeuw, wat wil een mens nog meer.

Kijk daar pluk ik de vruchten van

Nou de blaadjes dus en de peterselie groeit en geurt of de pot nooit in de ijzige kou heeft gestaan. Zoals verteld heb ik de echte overblijvers meer beschut en wat warmer gezet, maar wel buiten maar deze mocht naar binnen.
Ik aarzelde wel want pogingen in andere jaren liepen steeds op een mislukking uit, of ze kregen luis of ze overleefde de plotselinge overgang niet. Hier gebeurt iets moois.

Het zijn barre tijden

Voor ik er erg in had stonden m’n ‘overblijvers’ tot hun nek in de sneeuw en tel daar acht graden vorst bij en ik moest ingrijpen voor het te laat was.
IK heb de arme stakkers verplaatst naar de binnenkant van het balkon, pal tegen het raam aan en de volgende dag waren ze sneeuwvrij en met name de tijm geurde of het hoog zomer was. Net op tijd.

Met z’n blote poten op het kouwe ijs

Ruim acht graden gevroren vannacht dus ik was benieuwd. De Dommel was uiteraard nog ijsvrij maar het drijvend pluimvee had toch wel het beschutte stuk water tussen de stuw en de molen opgezocht, waar de meerkoetjes de lente al in de kop hadden en een ware orgie organiseerden.
De paddenpoel lag wel dicht en de lage zon weerkaatste fel op het ijs en terwijl ik daar stond te knipperen met m’n ogen en te knippen met de camera zag ik iets raars. Vlakbij, nog geen drie meter van me vandaan stond een donkere schaduw, een struik, een bos riet, nee een reiger.
Doodstil met ingetrokken kop stond ie op het ijs en trok zich van mij of mijn camera niks aan. Een paar jaar terug waren ze nog behoorlijk schuw en snel op de wieken als je je armen op ooghoogte bracht. Rare vogel.

De zandvang

Sinds iedereen, dus ook vrachtwagenchauffeurs, een mobieltje met GPS heeft, plus bijdehante kaartenapps zodat iedereen ten allen tijde precies kan zien waar iets of iemand is en automatisch de kortste weg naar het begeerde doel voorgetoverd krijgt, zie ik steeds vaker bordjes met ‘-> werkverkeer Neos’ of ‘werkverkeer De Vleut <-‘.
Die Vleut wekte mijn nieuwsgierigheid en dus op een mooie zonnige dag op pad en ik kwam uit bij de zandvang in de Tongelreep.
Dat die zandvang tegenwoordig een naam heeft wist ik niet, maar ik heb wel eens ergens gelezen in een echt boek dat in straten en oorden die geen naam hebben het vreselijk kan spoken… vandaar dus waarschijnlijk misschien.
Op de achtergrond ligt het pre-historisch dorp met prominent boven alles uit de middeleeuwse herberg. Ja dat kan. Het begon toen een groep enthousiaste vrijwilligers op een stukje grond waar de gemeente nog geen plannen mee had, een reconstructie van een boerderij uit de ijzertijd bouwden, iedereen deed mee en iedereen liep in en uit.
Maar ja, er kwam een begeleider die subsidie ritselde en binnen de kortste keren kwamen er gebieds- en crisismanagers en worden er leuke dingen georganiseerd, kun je er vreten en zuipen, is er wifi in de herberg en is het geheel hermetisch afgesloten met echte romeinse palissaden en betaal je een geducht bedrag om binnen te geraken.

De hippieboer boert best

Een nieuwe stal in aanbouw en geen kleintje ook. Een open stal voor de koei denk ik en nee ik ben het niet gaan vragen. Op zaterdag met mooi weer zeker. Een vlugge foto van een veilige afstand durfde ik nog net.
Ookéeee, Jan-Diederik en z’n moeder kom je op zaterdag niet tegen, maar wel Jan-Diederik en z’n vader…en die moet zich dan ook een keer uitsloven.
Afijn, ik ben weer veilig thuis.

Vogel kip is weer de sjaak

Honderden wetenschappers zijn na drie honderd jaar intensief studeren tot de conclusie gekomen dat als we de wereld willen redden er geen vlees meer op ons bordje mag komen, behalve… let op, jawel, het vlees van vogel kip… vogel kip was en is alweer de sjaak.
Net als het ezeltje. Je kunt niet naar een documentaire over een binnenste binnenland kijken of je ziet die arme ezeltjes met hun dunne pootjes enorme lasten berg op en berg af sjouwen en negen van de tien keer zit er op dat arme beest ook nog zo’n dikke troelo of troela die kennelijk het plaatselijk alom bekende supergezonde mediterrane dieet niet volgt. En ezeltjes kunnen toch al zo droevig kijken.

Over de foto. Ja ik weet dat dit geen kip is in de strikte zin van het woord, maar ik kon geen foto vinden van vogel kip en wel van ’n ander stuk pluimvee namelijk een fazant, samen met koeden van de hippieboer en die koei mogen dus niet meer.

Wenskijken en wifi

Door dat voortdurende grijze weer ga ik rare kleuren zien en dat komt omdat de wens de moeder van de porseleinkast is en de vader van het verdronken kalf. Of zoiets.
Maar nu even iets totaal anders. Een paar dagen geleden kreeg ik een mailtje van mijn internet/televisie aanbieder, wiens naam ik niet zal noemen omdat het Ziggo is, vol goede raadtips om de wifi te verbeteren. Maar dat dat had ik lang geleden allemaal al gedaan en toch had ik een downloadsnelheid van amper 20 terwijl ik voor 200 betaalde.
Dat mailde ik dus terug en prompt kreeg ik het aanbod om een monteur langs te sturen en na een paar keer slikken van diepe ontroering zei ik ‘ja’. Dus gisteren kwam de mantjor zoals de Russen hem noemen en na een uurtje knutselen — nieuw aansluitkastje, dito kabel — en instellingen wijzigen zat ik plotseling op ruim 140. Dolle pret.