Het is herfst geworden

De wind is aangewakkerd tot verrekkes hard en voert motregen en donkere luchten met zich mee uit het onbestemde zuidwesten.
Soms piept de zon even fel tussen de wolken door maar de strakblauwe luchten behoren definitief tot het voltooid verleden.
De temperatuur is een dikke tien graden gezakt maar daar staat tegenover dat het snachts ook weer uit te houden is voor een ouderwetse blanke jongen zoals ik die de tweede en zeker de koude oorlog heeft meegemaakt.
De dakloze stoepdame heeft gelukkig een onderkomen of zoiets gevonden om de krant te lezen want ze is verdwenen of ze er nooit gezeten heeft. Gelukkig maar.

Professor Longhair op herhaling

Omdat het een leuk muziekske is en een buitengewoon spannend vidiootje en om te laten zien dat een filmpje plaatsen nu een fluitje van een cent is en omdat ik… afijn bekijk het maar.

Het is gelukt het is gelukt… snurk

Natuurlijk ben ik nog niet helemaal tevreden maar voor de tijd zijnde zoals de Engelsen zo mooi kunnen zeggen maar dan op z’n Engels natuurlijk, is het goed zo.
En het ging nog veel vlugger ook dan ik gedacht had en de fotootjes en vidiootjes en en… snurk.

Werk in uitvoering

Dit weekend krijgt alles hier een nieuw uiterlijk, een complete make over dus zeg maar. Dat gaat niet zonder slag of stoot, af en toe zal ik wel onbereikbaar zijn of verschijnen er rare dingen op uw scherm, akelige mededelingen of onzedelijke voorstellen.
Vrees niet, dat ligt aan mij.

Ronduit lekker dagelijks brood

Dat moet nog blijken? Nee hoor, want alleen de vorm is anders. Het recept, vijftig rogge vijftig tarwe en niet te hoog gebakken zodat het langer smakelijk blijft, is hetzelfde als altijd. Maar ik zag op de Duitse Fernsehen een oud vrouwtje diezelfde inkepingen maken en dacht dat wil ik ook. Vandaar.
Dat vrouwtje had trouwens een hout gestookte stenen oven en haar rogge werd gemalen door een naastgelegen kleine watermolen en ze had varkens en kippen en eenden los rondlopen op haar landgoedje omringt door hoog geboomte en ik zat ademloos te kijken want ik zag het paradijs, anno nu.

Nulli cedo

Zoals al ooit eerder gememoreerd hadden wij deze spreuk op onze baret staan tijdens de eerste twee maanden van de dienstplichten en betekent: Ik wijk voor niemand.
Daar moest ik vast aan denken toen ik in Praag deze foto maakte, want zolang was ik toen nog niet uit dienst en Nel kende ik maar al te goed ondertussen.

Proost mevrouw

Het was op een hoek van het Wenceslausplein dacht ik. Voorin marmeren staantafeltjes waar hele- en enkele halveliterpullen in hoog tempo werden aan- en afgevoerd. Dieper de zaak in kon je ook eten en zitten. Een gezellige tent met tl-verlichting en met zonder muziek. Iedereen, jong en oud en van elke rang en stand kwam er eentje vatten.
Ook de agent die het verkeer in de gaten hield en zonodig regelde kwam even binnen, veel te regelen was er toen toch niet. Ik mocht er graag ook even binnenkijken.
Op Google maps gezocht maar op die plaats is nu alleen een Mc Donalds te vinden. Zucht.

Praag 1968

Ineens schoot me te binnen dat het deze maand vijftig jaar geleden is dat er een abrupt einde aan de Praagse lente kwam door de inval van de troepen van het Warschau Pact. Twee weken daarvoor was ik in Praag met mijn ex, die toen nog niet ex was.
Het was inderdaad zeer ontspannen in Praag, hoewel de dagelijkse praktijk van het starre communisme nog volop aanwezig was vooral in staatswinkels.
Natuurlijk waren er hippies net als wij en al snel hadden we contact met een paar studenten die ons wegwijs maakten in het bruisende uitgaansleven en pils is uitgevonden in Tsjechië, dus schep op die pap. Niemand hield het voor mogelijk dat de Rus roet in het eten zou strooien, maar de afloop is bekend.
Merkwaardig dat er in de media met geen woord over gerept is.

Van onbespoten gedrag

Jazeker want deze eerste pepers zijn met niets anders dan zacht water, veel liefde en op tijd een lekker schepje compost aan de natuur ontworsteld. Of liever gezegd door haar met gulle hand geschonken want het is een best peperjaar en de drie planten hangen vol.
Vrijdagavond hoorde ik van Monty Don dat je de pepers die al rood zijn moet plukken want dat stimuleert de plant en dan blijft ie nog veel langer goedgeefs.
Het nieuwe mes mag natuurlijk ook op de foto want daar worden de pepers uiteindelijk mee geslacht, toch.

Mijn eerste en eeuwige liefde

Messen! Als kleuter die maar net kon lezen en dat vol overgave deed, was ik altijd voorbereid en uitgerust om op een onbewoond eiland aan te spoelen. En ook al beweerde mijn moeder dat die kans erg klein was, ik geloofde haar niet want in mijn boeken gebeurde dat met de regelmaat van een baggermolen. En ik wist hoe regelmatig dat was want er lag toen net een baggermolen in het kanaal, praktisch voor onze deur.
Maar ik dwaal weer af. Ik had dus altijd een rolletje koperdraad in m’n broekzak — om konijnen te strikken— een doosje lucifers en natuurlijk een zakmes.
Dat mes kreeg ik altijd met mijn verjaardag van een tante omdat ze mijn naam Marten Paul zo mooi vond en dat was een echt mes, een zogenaamde kniep, want ik had haar nauwkeurig geinstrueerd.
Een echt scherp mes dus en daar werd toen niet moeilijk over gedaan, een kind moest nog veel leren en dat ging het beste door schade en schande.
Afijn, ik heb al mijn vingers nog en mijn onvoorwaardelijke liefde voor messen is altijd gebleven en het mes op de foto is m’n nieuwste aanwinst, een koksmes van de firma Böker uit Solingen met een lemmet van damaststaal en een heft van olijfhout.
Ik ben weer helemaal verliefd.

Ze willen me gierend gek maken

Wie ze is? Nou de mensen achter WordPress, de software waar deze site opdraait. Die hebben weer iets nieuws bedacht, iets geweldigs uiteraard en daar geven ze alvast een voorproefje van. In een volgende update moet iedereen er aan geloven, maar mijn site is daar niet ‘ready’ voor en dan wordt alles een grote puinzooi.
Ik ben al dagen aan het wroeten in nieuwe thema’s die wel voldoen aan de eisen van deze tijd. Maar die zijn allemaal zo lelijk!
Vandaar deze foto van een weerkundige depressie — nondeju een paar tellen nadat ik deze foto gemaakt had kwam het met bakken uit de lucht — om aan te geven dat ik bijna in een geestelijke depressie zou kunnen belanden. Grote genade.
Ik duik toch maar liever weer eens diep in de code.

Dommelsch wat krijgen we nou

Ik ga het niet over het ontwerp van het nieuwe blikje Dommelsch hebben, afgezien dan van het verkeerde rood, de beroerde spatiëring en het feit dat de naam Dommelsch wel erg z’n kop stoot tegen de bovenkant.
Maar dat er pontificaal vermeld staat ‘Aan de Dommel gebrouwen’ is wel een erg vrije interpretatie van de werkelijkheid. De brouwerij ligt weliswaar in het plaatsje Dommelen, maar aan het riviertje de Keersop en niet aan de Dommel die stroomt namelijk negenhonderd meter verderop. Wat zullen we nou krijgen.