Een grappig ding gebeurde op mijn weg naar de kapper

Ik kon er niet door. Een groot hek, waarachter drie bouwmannen stonden te staan, versperde mijn weg. Ik vertelde de mannen dat dat ik naar de kapper moest om winterklaar gemaakt te worden maar ze reageerden niet.
Gastarbeiders? Ik dacht van niet want die koppen kwamen uit Rooi of Buul of Maaskantje maar beslist niet uit een nabij of ver exotisch buitenland.
Afijn, ik zag dat ik maar een klein stukje hoefde om te lopen en dat deed ik toen en de kapper deed zijn ding en kweet zich zoals gewoonlijk weer uitstekend van zijn taak en dus was ik blij dat ik een petje bij me had want het was een frisse ochtend ondanks de uitbundige, ja zelfs frivole zonneschijn. Op de terugweg stonden de mannen er nog precies zo als op de heenweg.
Pantomime misschien?

Het was lekker koud vannacht

Amper vier graden op het vliegmachineveld en dat betekent dat het aan de grond niet ver van het vriespunt was.
Gelukkig lag ik in m’n warme bedje en niet onder de tarp vlak naast die sloot.
Die  sloot is eigenlijk een stroompje, maar volledig door mensenhanden gegraven en ik vind dat dat niet klopt want een beek of stroom zoekt helemaal zelf zijn weg en ziet wel waar het schip strandt.
Na de meer dan overvloedige regen overdag en de merendeels heldere nacht kun je er vergif op innemen dat de tarp volledig bedauwd is bij het aanbreken van de dag en dat er dikke druppels tergend traag op m’n slaapdeken vallen.
Maar zoals ik al zei lag ik veilig thuis of zou ik soms heimwee hebben naar dat heerlijke afzien in de buitenlucht, meestal in een nabij en steeds verder ver buitenland.

Het is herfst geworden

De wind is aangewakkerd tot verrekkes hard en voert motregen en donkere luchten met zich mee uit het  zuidwesten.
Soms piept de zon even fel tussen de wolken door maar de strakblauwe luchten behoren definitief tot het voltooid verleden.
De temperatuur is een dikke tien graden gezakt maar daar staat tegenover dat het snachts ook weer uit te houden is voor een ouderwetse blanke jongen zoals ik die de tweede en zeker de koude oorlog heeft meegemaakt.
De dakloze stoepdame heeft gelukkig een onderkomen of zoiets gevonden om de krant te lezen want ze is verdwenen of ze er nooit gezeten heeft. Gelukkig maar.

Professor Longhair op herhaling

Omdat het een leuk muziekske is en een buitengewoon spannend vidiootje en om te laten zien dat een filmpje plaatsen nu een fluitje van een cent is en omdat ik… afijn bekijk het maar.

Het is gelukt het is gelukt… snurk

Natuurlijk ben ik nog niet helemaal tevreden maar voor de tijd zijnde zoals de Engelsen zo mooi kunnen zeggen maar dan op z’n Engels natuurlijk, is het goed zo.
En het ging nog veel vlugger ook dan ik gedacht had en de fotootjes en vidiootjes en en… snurk.

Werk in uitvoering

Dit weekend krijgt alles hier een nieuw uiterlijk, een complete make over dus zeg maar. Dat gaat niet zonder slag of stoot, af en toe zal ik wel onbereikbaar zijn of verschijnen er rare dingen op uw scherm, akelige mededelingen of onzedelijke voorstellen.
Vrees niet, dat ligt aan mij.

Ronduit lekker dagelijks brood

Dat moet nog blijken? Nee hoor, want alleen de vorm is anders. Het recept, vijftig rogge vijftig tarwe en niet te hoog gebakken zodat het langer smakelijk blijft, is hetzelfde als altijd. Maar ik zag op de Duitse Fernsehen een oud vrouwtje diezelfde inkepingen maken en dacht dat wil ik ook. Vandaar.
Dat vrouwtje had trouwens een hout gestookte stenen oven en haar rogge werd gemalen door een naastgelegen kleine watermolen en ze had varkens en kippen en eenden los rondlopen op haar landgoedje omringt door hoog geboomte en ik zat ademloos te kijken want ik zag het paradijs, anno nu.

Nulli cedo

Zoals al ooit eerder gememoreerd hadden wij deze spreuk op onze baret staan tijdens de eerste twee maanden van de dienstplichten en betekent: Ik wijk voor niemand.
Daar moest ik vast aan denken toen ik in Praag deze foto maakte, want zolang was ik toen nog niet uit dienst en Nel kende ik maar al te goed ondertussen.