Erwtensoep

Nee dit is natuurlijk geen soep maar de vijver bij de molen, maar ik kreeg wel zin in een stevig bord snert.
Helemaal fout, want de kruidenvrouwtjes die bijvoorbeeld bij de onvolprezen site BBC Food de macht overgenomen hebben zijn onverbiddelijk.
Wil je een lichamelijk en vooral geestelijk gezond leven leiden dan is de boodschap: uitsluitend volkoren fruit, veul slaai en nog veul meer exotisch kanariezaad!
En absoluut geen witte rijst of pasta — wit is sowieso erg verdacht heden ten dage. Want anders ga je voor je dertigste zwaar depressief en overdekt met afgrijselijke zweren naar de verdoemenis.
Zeg niet dat ik niet gewaarschuwd heb.

Help… Gennep verzuipt

Het grondwaterpeil is hier nu al beduidend hoger dan voor de droogte van vorig jaar. Dat zie ik niet alleen maar kan ik ook wetenschappelijk verantwoord aflezen op het grondwaterpeilding dat bij de hippieboerderij staat. Ho gnak.
De Dommel staat op het punt om buiten de oevers te treden — altijd leuk en zeker leerzaam — en dat was allang gebeurd als er een paar jaar geleden niet driftig aan gesleuteld was, zoals uitdiepen en extra meanders. Maar dat weet u ongetwijfeld nog.
Eigenlijk wil ik er voor pleiten dat het maar eens afgelopen moet zijn met dat geregen en gewaai. Doe dat thuis ja!

Biomassa

Het zal wel toeval zijn, maar sinds het kabinet ‘zwaar heeft ingezet op biomassa’ wordt het steeds kaler hier op Gennep. Ook zonder dat de wind een handje helpt.
Voor het eerst heb je vanaf de stuw een vrij uitzicht op de molen en dat is zeker niet de enige plaats waar plotseling vreemde doorkijkjes ontstaan.
Overigens heb ik het nu wel gehad met al die wind en regen, hoewel ik zeer succesvol ben in het tussen de buien door scharrelen.

Kijk zo moet het natuurlijk

Gewoon doorhollen en zonder stil te staan één hand op de stam en in een vloeiende beweging erover en hollen maar. Daar geeft de jury dubbele punten voor.
Ik zal maar niet beschrijven hoe ik erover gekomen ben maar diskwalificatie zou het minste geweest zijn maar het lukte om aan de andere kant te komen.
Inderdaad, de harde wind had in Gennep een slachtoffer gemaakt en die boom lag tot in de Dommel en verrekkes in de weg.

Vakwerk

Het waaide even flink hier in het zuiden, evenementen afgelast, code regenboog en geen treinen in Limburg. Omgewaaide bomen die natuurlijk op auto’s terecht kwamen en dus gewonden en ook de voertuigen die niet helemaal meer fris en fruitig oogden.
In mijn trompetboom woeien de hitsige duiven bijna van de tak, maar de foeilelijke boom bleef staan. Gewoon om mij te treiteren.
Ik controleerde toch enigszins ongerust het eksternest, maar dat boog gewoon mee met de elementen en gaf geen krimp: vakwerk.

Maartse luchten

Niks mis mee natuurlijk, want per slot van rekening is het maart. Zo schijnt de zon fel tussen de wolken door en zo dondert de regen met bakken uit de lucht. Met of zonder onweer, nee niet naar keuze natuurlijk.
Ik heb tot nu toe geluk gehad en heb het droog kunnen houden, hoewel ik op het ergste voorbereid was. Gisteren was ik net binnen toen de hemelsluizen opengingen kompleet met een knetterend onweer en dan moet ik altijd weer aan de onsterfelijke dichtregels denken:
‘Buiten woedt het noodweer, maar
binnen is het warm en gezellig.’

En toen ging alles op zwart

Het miezerde gisteren en het was carnaval. Het winkeltje van de hippieboer was potdicht en misschien wel daardoor was het doodstil in mijn speeltuin. Ik was dan ook stomverbaasd dat de molen wel draaide en open was en als bewijs voor het nageslacht wilde ik een vidiootje maken.
Slimme telefoon in de videostand en met m’n linkerhand probeerde ik de druppels regen van het scherm weg te houden. Toch na een paar seconden was het scherm ineens zwart, alles was zwart, er was geen leven meer in te krijgen. Gelukkig realiseerde ik me voor de grote paniek losbarstte dat de accu al bijna leeg was toen ik ging en het filmpje was er net te veel aan.
Toen ik thuis gezellig een stroomkabeltje in z’n hol prikte kwam er weer leven in.
Ik moest gewoon even gaan zitten.

Hippiekoeien moeten ook schijten

En dus smijt de boer, als aan het einde van de winter de stal goed vol zit, die mest over het land. Da’s de eeuwig wederkerende loop der dingen. Dat kan ik billijken en het stonk amper.
Overigens gaat mijn conditie met de dag vooruit, schuifelde ik zondag nog amechtig naar de molen en terug met een flinke pauze op een bankje, nu liep ik fluitend m’n kleine rondje. Blij.

Een bank te ver

Nee hoor, want dit bankje dat zo prachtig staat te glimmen in de zon, daar in het Frater Simon Deltourheempark, is mijn doel niet.
Nee ik heb vandaag mijn zinnen gezet op het bankje bij de eerste blingblingbrug want dat is ongeveer de afstand naar de grootgrutter. En jawel, ik haal het en zit zeer tevreden naar alles wat beweegt en holt te kijken, tot het wat fris wordt want het bankje raakt steeds meer in de schaduw.
Ik zie de toekomst met vertrouwen tegemoet.

Ik moest wel even gaan zitten

Iedere dag gaat het beter en vandaag vond ik dat ik maar eens naar buiten moest. Minimaal een blokje om, maar voor ik er erg in had liep ik als een oud mannetje achter het v/m stille klooster dat nog steeds stil is maar geen klooster meer.
En daar zag ik de eerste lentebode, een plukje sneeuwklokjes. Na een hoop gedoe met de iPhone, die maar niet op ‘foto’ wilde lukte het een kiekje te maken.
Bij de molen was het een drukte van belang dus schuifelde ik snel verder om daarna weer terug te kunnen keren naar het tunneltje. Ondertussen begon mijn overmoed z’n tol te eisen en op het bankje bij de gilde moest ik echt gaan zitten; amaai.
Het was goed toeven daar in het zonnetje en dus morgen nog een keer en overmorgen weer, oei oei dat was lekker.

Daar ben ik weer… min of meer

Twee weken geleden werd ik van het ene moment op het andere zo ziek als een hond. Hoesten, koorts, totaal geen eetlust en zo slap als een dweil. Goede vrienden brachten me naar de dokter en die constateerde: longontsteking. Antibioticakuur en nu kom ik langzaam tot het besef dat ik nog leef en de wereld nog bestaat. Halleluja.
En nu aansterken want ik ben kilo’s afgevallen en kan geen kikker van de kant af duwen, laat staan een deuk in een pakje boter schoppen. Niet dat ik dat wil, wie eigenlijk wel, maar ik bedoel maar. Dus over hopelijk niet al te lange tijd zult u me hier weer regelmatig aantreffen. Ik dank u.

Het Berkenlaantje

Dit is het Berkenlaantje op de Cartierhei, een dijkje door een zeer drassig vennengebied zodat Baron de Cartier met droge voeten kon gaan jagen op drijvend pluimvee. Toen die hei nog van hem was, lang geleden.
Nu is het een paadje vol wortels van de berkenbomen waar je zo heerlijk over kunt struikelen en op je platte bek gaan. Vooral als er sneeuw ligt zoals op 9 januari 2010 toen ik op weg was naar Grotezus. Dat deed ik toen nog, nu zou ik dat niet meer in m’n hoofd halen vanwege de ‘fysiek’.
Ik kom erop omdat ik deze foto tegenkwam toen ik heel iets anders aan het zoeken was en ineens moest denken aan de laatste wens van Grotezus, namelijk gecremeerd en uitgestrooid worden — na haar dood uiteraard — op het Berkenlaantje.
Ik hoop voor haar jongens dat er dan geen sneeuw ligt. Ikzelf zal er helaas niet bij kunnen zijn want dan sta ik allang aan de toog bij de heilige Bacchus daarboven met alle ouwe maten en houwen we alvast een kruk vrij voor Grotezus.